Woondrama’s op Tenerife hebben veelal een relatie met werkloosheid, een medische noodsituatie of andere financiële tegenslagen.
Wij lazen een aangrijpend verhaal in het dagblad Diario de Avisos, geschreven door Rodrigo Padilla, en konden het vertalen niet laten. Dit verhaal toont aan dat een zonnig eiland waar iedereen de mond van vol heeft, te kampen heeft met ernstige sociale problemen. De problemen zijn zodanig geïsoleerd dat de ruim zes miljoen toeristen, op jaarbasis, geen weet hebben van de heersende armoede op het eiland. Hierbij het schrijnend verhaal van een van de vele woondrama’s op Tenerife.
Marta en haar zoon, bij wie autisme is vastgesteld, zijn een weerspiegeling van het woondrama dat veel gezinnen treft. Na in een opslagruimte en een auto in het zuiden te hebben geslapen, moeten ze hun huidige woning in de zomer verlaten. Marta Suárez ziet geen andere uitweg. Als ze binnen twee maanden geen huurwoning vindt, zullen zij en haar zoon, bij wie autisme is vastgesteld, opnieuw in hun auto moeten slapen. Ze leven ‘zoals apen, van boom tot boom’, vat Marta haar situatie samen, met een diep gevoel van uitputting na jaren van tijdelijke onderkomens.
Muzikante
Dit is het verhaal van een stille strijd tegen een systeem dat volgens Marta niet denkt aan samenleven of aan waardigheid waarin de mens centraal staat. Haar situatie toont de harde realiteit van de woningmarkt op de Canarische Eilanden: onhoudbaar, discriminerend en met eisen die onhaalbaar zijn voor kwetsbare gezinnen. Institutionele oplossingen blijken vaak onmenselijk of onwerkbaar.
Alles begon in 2019, toen Marta bij toeval een dak boven het hoofd vond voor haar gezin in Llano del Camello, in de gemeente San Miguel. “Het was een gunst van de eigenaar, die geen contract wilde omdat hij daar met zijn familie stond ingeschreven”, vertelt ze. Ze woonde vijf jaar in dat appartement en betaalde naar eigen zeggen 450 euro huur per maand. Dat bedrag was afgestemd op haar inkomsten als gitarist in hotels in het zuiden van Tenerife.
De afspraak was duidelijk: als de dochter van de eigenaar meerderjarig werd, moesten ze vertrekken. Vijf jaar later, in juli 2024, na afloop van het schooljaar van haar zoon, gaf ze de sleutels terug.
Twee oplichtingen uit pure wanhoop
Vanaf dat moment begon een ware odyssee voor Marta, haar zoon, hun hond en twee katten, die hun beste vrienden zijn geworden. Eerst trokken ze in bij haar zus. “Dat was heel moeilijk. Je dringt iemands ruimte binnen en dat zorgt voor problemen”, zegt ze. Daarna volgden pogingen bij enkele vrienden, telkens zonder succes.
Opnieuw met de afgrond in zicht, vond Marta via Marketplace een advertentie van een appartement in Los Abrigos. Het leek een buitenkans. “Uit pure wanhoop heb ik meteen toegehapt. Ik heb het niet eens gezien. Ik zei: ‘geef het me maar, al is het een grot’”, herinnert ze zich. Het bleek een val: de woning bestond niet eens en verloor daarbij 350 euro. Dat geld heeft zij nooit teruggezien.
Later overkwam haar hetzelfde bij een poging om weer in Llano del Camello iets te huren. Zij betaalde 200 euro reserveringskosten en 650 euro borg en ook dat geld heeft ze niet teruggezien. Ze deed aangifte gedaan, maar daar werd niets mee gedaan. Daarbovenop raakte ze verwikkeld in een bureaucratische strijd rond haar inschrijving in het bevolkingsregister. “Mijn inschrijving werd geblokkeerd, en zonder dat kon ik mijn zoon niet inschrijven op de middelbare school.” Alles bij elkaar is ze volgens eigen zeggen zo’n 1.150 euro kwijtgeraakt — geld dat ze zich absoluut niet kan veroorloven.
Een deur intrappen
Volgens Marta is het probleem niet alleen het gebrek aan betaalbare woningen, maar ook de onrealistische eisen van verhuurders. “Ze vragen twee loonstroken van 1.900 en 2.500 euro. Ik ben geen arts, ik ben muzikant. Bovendien ben ik alleenstaande moeder, en dat is al een obstakel. Alsof dat nog niet genoeg is, hebben we drie dieren. Dat helpt ook niet mee”, verzucht ze.
“Ik wil betalen. Ik hoef niks gratis. Ik heb mijn hele leven netjes gewerkt. Maar zodra er een woning vrijkomt en ik informeer, vragen ze eisen die totaal onrealistisch zijn. Ze willen een Noors stelletje, geen alleenstaande moeder met een kind. Soms vragen ze zelfs een verklaring omtrent gedrag. Het is absurd”, zegt Marta. Het is een doolhof dat kwetsbare mensen veroordeelt tot vechten voor een dak boven het hoofd.
De situatie werd zo nijpend dat maatschappelijk werkers extreme oplossingen aandroegen. Volgens Marta stelden ze haar voor om “een woning te kraken”, naar een opvang te gaan, of de voogdij van haar zoon aan zijn vader over te dragen. Geen van deze opties was voor haar aanvaardbaar. “Als het systeem mijn zoon kwaad doet, accepteer ik dat. Maar dat ik het zelf zou doen? Nooit”, zegt ze vastberaden. Ze wees deze ideeën resoluut af.
In een tent
Haar prioriteit is duidelijk: het welzijn van haar zoon. “Als hem iets overkomt, dan pleeg ik live zelfmoord. Onthoud dat maar”, waarschuwde ze ooit een maatschappelijk werker. Uiteindelijk huurde Marta een opslagruimte in een loods. Daar sliep ze enkele dagen met haar zoon. Daarna werd het nog erger: ze moesten in de auto slapen, een piepklein voertuig volgens Marta.
Hoewel haar zoon nog minderjarig is, maakt zijn grote postuur het bijna onmogelijk om te rusten in zo’n kleine ruimte. “Hij klaagde niet, maar hij lag helemaal opgevouwen, met zijn voeten gebogen”, vertelt Marta. “En dan hadden we ook nog de dieren bij ons. Het was een nachtmerrie.”
Het geld raakte snel op, en toen kwam het onvermijdelijke: leven op straat. “Ik kocht een tent en een matras. We hebben meerdere nachten doorgebracht op La Tejita. Het was verschrikkelijk, er liep constant volk rond.”
Een systeem vol tegenstrijdigheden
De situatie heeft diepe sporen nagelaten bij haar zoon. Sinds ze de eerste woning verlieten, heeft hij in drie verschillende scholen gezeten. “Hij heeft geen vrienden. Door zijn autisme is sociaal contact al moeilijk, laat staan nu. De kinderen wijzen hem af”, zegt Marta. Volgens haar heeft de jongen suïcidale gedachten geuit. De dagelijkse druk van geen vaste plek om te wonen is emotioneel ondraaglijk geworden voor beiden.
“Wie was de genie die besloot om de lonen laag en de woningprijzen torenhoog te houden? Die zou ik wel willen ontmoeten”, moppert ze. Dit zijn de echte oorzaken van woondrama’s op Tenerife.
Tegenwoordig wonen ze tijdelijk in een vakantiewoning in Valle San Lorenzo, gemeente Arona. Ze kunnen daar nog anderhalve maand blijven. Daarna moeten ze weer de straat op. Een wrange paradox: woningen bedoeld voor toeristen zijn voor sommige lokale bewoners de enige uitweg geworden. “We zitten hier omdat er geen andere keuze is. Maar ik kan niet eeuwig op een plek blijven die niet bedoeld is om in te wonen”, stelt ze. De enige overgebleven optie is radicaal: “We overwegen een camper te kopen. Daar kan niemand ons eruit zetten.”
Het verhaal van Marta en haar zoon is een spiegel van een systeem dat mensen uitsluit die niet voldoen aan de economische eisen van verhuurders, en dat door instanties onpersoonlijke en onmenselijke oplossingen biedt. Ondertussen tikt de klok voor deze moeder en haar kind. De opties raken op, de woondrama’s op Tenerife blijven een keiharde realiteit.
Meer informatie over dit probleem staat in ons artikel VOERTUIGEN OM IN TE WONEN.
Bron: Diario de Avisos – Rodrigo Patilla
Guy Devos © AI Illustratie
Woondrama’s op Tenerife ©
Geïnteresseerd in Tenerife? Word dan lid van de grootste Tenerife-familie!
Abonneer u op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van het nieuws op Tenerife.
Vul hieronder uw voornaam en een geldig e-mailadres in. Klik daarna op
Abonneren.
Taal- of schrijffout opgemerkt?
guy@tenerifeconnect.com
