You are here:---WIE ZIJN LEVEN GEEFT STERFT NOOIT

WIE ZIJN LEVEN GEEFT STERFT NOOIT

Op een boogscheut van het Centro Comercial Plaza del Duque, aan de ‘paseo’ of de wandeldijk staat hij te turen. Hij, die zijn leven heeft gegeven voor een ander. Hij die blijft bestaan als eerbetoon aan zijn heldhaftig gedrag. Hij die nooit meer sterft maar eeuwig wordt herdacht. Ere wie ere toekomt … Javier Pérez Ramos.

Hij staat er plechtig en kijkt over de oceaan. Hij verbergt met zijn rechterhand de zon die dreigt in zijn ogen te schijnen en op deze manier ontdoet hij zich van zonneblindheid. Dit symboliseert het moment dat hij vanaf deze locatie een zwemster opmerkte die in acuut gevaar verkeerde. Het is 31 maart 1998. Hij is 31 jaar.

Een verraderlijke golf spoelde het leven van Javier Pérez Ramos weg. Een ogenblik eerder had hij niet geaarzeld om zich in zee te storten om samen met anderen een toeriste te redden die in moeilijkheden was geraakt.

Zijn lichaam werd acht dagen later gevonden. Javier was de jongste van negen  broers en zussen. Een van hen, Andrés, toen gemeenteraadslid in de gemeente Adeje, lag aan de basis van de gemeentelijke beslissing om een monument op te richten ter nagedachtenis van zijn broer. Zelf zegt hij dat de pijn van zijn verlies niet is weggeëbd, maar dat hij nu de feiten onder ogen kan zien. Zijn vader echter heeft het niet kunnen loslaten en is een jaar later van verdriet gestorven. Moeder heeft zich kunnen schikken in de situatie vanaf het moment dat het bronzen beeld over de oceaan keek. Zijn familie is dankbaar voor het beeld dat in 2012 op de strandpromenade van Bahía del Duque werd geplaatst.

Het gebeurde allemaal aan het strand van Bahía del Duque op de laatste dag van de maand maart 1998. De Atlantische Oceaan was ruig en een buitenlandse toeriste was in de greep van de golven gevangen. Verschillende medewerkers van het strandbedrijf, waaronder ook Javier, hadden net geluncht, staarden nog even naar de wilde oceaan en zagen een meisje in moeilijkheden. Ze gooiden zich met z’n allen in het water en redden de drenkeling. Toen Javier uit het water wilde komen werd hij langs achter verrast door een grote golf en meegesleurd in haar onderstroom. Zijn collega’s vonden hem niet meer terug, ondanks de uitgebreide en vermoeiende zoekactie. Hij wordt vermist tot 6 april, wanneer zijn lichaam dobberend op de oceaan wordt opgemerkt.
Javier woonde net als de rest van de grote familie in Fañabé. Hij is de jongste van negen kinderen, loopt school in de buurt, werkt op het strand bij een firma die strandzetels en parasols verhuurt en heeft één grote passie: voetbal. Voetbal was zijn leven, hij speelt van kind tot volwassene in de voetbalclub van Fañabé. Na zijn dood wordt de insulaire beker van de jeugdcompetitie naar hem genoemd en zijn moeder overhandigt de beker elk jaar aan het winnend elftal.

Andrés beschrijft zijn broer als een aardig, atletisch en spraakzaam iemand. Vriend van velen en vooral heel dapper. Deze moedige ingesteldheid had hij overgehouden aan een incident toen hij als kind, op zevenjarige leeftijd, in een ravijn viel van 30 meter diep. Daar heeft hij, toen hij spelend met vriendjes plotseling in de dieperik verdween, de dood van dichtbij in de ogen gekeken.

Zijn bewonderenswaardige optreden bij de redding van het meisje in 1998 motiveerde het gemeentebestuur, waardoor elk jaar in maart de Adeje Lustral Award wordt uitgereikt. José Miguel Rodríguez Fraga, de toenmalige burgemeester van Adeje, zei dat Javier zich heeft gegeven om een ander te laten leven. Niets compenseert de pijn van het verlies van een geliefde, maar de geest van Javier blijft immer leven, dank zij het standbeeld.

Wie zijn leven geeft voor een ander sterft nooit.

By |2018-11-20T15:51:47+00:00november 20th, 2018|Categories: Blog, Geschiedenis|Tags: , , , , |0 Comments

About the Author:

Actief binnen een redactioneel en journalistiek netwerk heb ik Tenerife kunnen binden in mijn geschrijf. Het eiland waarop ik reeds decennia lang verliefd ben heeft mij kunnen verleiden tot het schrijven van talloze artikels die door Marc Engels worden geredigeerd. Informatie en nieuwsfeiten zijn de producten, pen en papier zijn de middelen terwijl betrokkenheid het bindmiddel is. Wat daar uit vloeit wil ik met iedereen delen. Ik moest het eerst zelf ontdekken, daarna pas kon ik het verwoorden want we zitten met duizend draden aan onze herkomst vast. Ik niet, ik ben enkel op de verkeerde plaats geboren.

Leave A Comment