Het lijkt een prachtige dag te worden om de vlucht naar Tenerife te nemen. Niet alleen de vliegreis lijkt vlot te verlopen, ook het goede weer is van de partij. Er glijden wat mooi-weer-wolkjes voorbij en de luchthaven van Brugge-Oostende blaakt in de zon.
Wat er ook schittert is de B-738 met
koosnaam ‘Magnificent’, die straks 180 passagiers van Oostende naar Tenerife en Gran Canaria zal brengen. Een vlucht met een tussenlanding, maar niet voor de passagiers met bestemming Tenerife.

Als je vertrekt uit Oostende, staat dit garant voor een wandelingetje over de apron naar de glimmende vogel die met geopende deuren de genodigden ontvangt. In de deuropening worden wij op een vriendelijke manier verwelkomd en begeleid door een airhostess die verantwoordelijk is voor dit gedeelte van de cabine.
Een Boeing van de laatste generatie, ‘new generation’ genaamd in vaktermen, want Engels is nog altijd de voertaal in de vliegtuigwereld.

Geruisloos schuiven alle passagiers aan boord en nemen plaats op de stoel die vermeld staat op hun instapkaarten. Snel, behoedzaam en professioneel worden de veiligheidsrichtlijnen gedemonstreerd terwijl de piloten de motoren opstarten in pushback-modus. Met mijn verleden als (no prof) piloot volg ik onbewust de checklists die de cockpitbemanning nu hanteert. Wij taxiën naar de runway, kunstig, want deze luchthaven heeft geen rechtstreekse verbinding tussen de parking en de startplaats op de baan; zodoende gebruiken de piloten de piste om op het einde van de backtrack een perfecte U-turn op in de juiste positie te komen om op te stijgen. Veelal wordt ook de oostelijke intersectie gebruikt om via holding point Lima het startpunt op baan 26 te bereiken.

Met perfectie zoemen de motoren – vroeger bulderden de motoren – het ruim 75 ton wegende toestel over de baan. Ik hoor in gedachten, V1, V2, rotate… 136 knopen en de neus klimt omhoog, de rest van het vliegtuig volgt. Airborn, we vliegen en klimmen gestaag door naar flightlevel 370 of in mensentaal naar 11.277 meter vlieghoogte. We volgen de noordelijke departure route SASKI-3M en vliegen bijna over de monding van de Theems, dan over Quimper en dan naar La Coruña in het noordwesten van Spanje. 

Ondertussen worden de klassieke diensten geleverd door het cabinepersoneel; drankjes, eten, taksvrije verkoop en de gewone service worden uitgevoerd door gemotiveerde en vriendelijke mensen. Het cabinepersoneel blijft lachend haar werk doen; precies alsof de crew geboren is met de glimlach op het gelaat; ze blijven goedgezind en met veel flegma hun taak uitvoeren.

De buitentemperatuur bedraagt – 56° Celsius en een stevige kopwind van ruim 100 km/h verlengt de voorziene vluchtduur met slechts 6 minuten. Met een gemiddelde kruissnelheid van 766 km/h en een richting van om en bij de 220° vliegen we verder, bijna in één rechte lijn, tot in Tenerife. Zonder turbulentie en zonder zorgen vliegen wij langs Madeira, die we net niet kunnen waarnemen, het laatste stukje van de vlucht. 

De ongebruikelijke westelijke windrichting dwingt Canaria Control de piloten over Los Rodeos te doen vliegen om wat verder met een ruime bocht naar rechts de ILS van baan 26 te intercepteren. Ik weet dat de piloten op de Canarische Eilanden graag manueel landen, een kwestie om de voeling met het toestel niet te verliezen. En de landing was smooth, keizacht… het afremmen gebeurde zoals steeds met de airbrakes en met de motoren in reverse thrust en op het laatst met de wielremmen.

Zachtjes rijdt de B-737/800 over het warme tarmac en wanneer de deuren opengaan geeft de gezonde en warme eilandlucht ons een goed gevoel … wij zijn er! Het ruikt hier naar Tenerife.

Het cabinepersoneel wenst ons een prettig verblijf toe en, nog steeds met die onvermoeide glimlach op het gelaat, knikken zij ten persoonlijke titel nog even het hoofd … 

Veel lezers zullen zich in deze testimonial herkennen of zullen minstens de vlucht herbeleefd hebben.