Vandaag beginnen wij ons artikel met een romantische toets. Niets is mooier dan een knuffel, een stevige omarming of zelfs een kusje; dit zijn meteen momenten van een innige beleving en deze kun je fysiek ondergaan maar ook visueel meemaken.

De Teide heeft ons reeds lang geleden begeesterd, niet alleen om zijn grootte en zijn ruwheid, ook om zijn verleden en vooral voor de rol die de berg speelt in het natuurschoon. Maar de Teide levert meer dan dat. Hij levert nu en dan ook een onooglijk verbazingwekkend schouwspel. Als wij dit momentum projecteren in de ruimte wordt ook daar iets mooi en exceptioneel in beweging gebracht.

Een aantal keren per jaar kun je een schaduwspektakel van de Teide beleven waar je met open mond zult vaststellen dat een zonsondergang samen met de volle maan in een romantisch decorum verzeilt geraken. De alignatie van de bergschaduw en de gang van de maan wordt op een aantal bijzondere momenten in een innig en vurig decor opgevoerd. Ze groeien naar elkaar toe alsof ze gaan botsen, maar net op tijd raken ze elkaar kortstondig aan en geven ze elkaar een kusje.

Een volle maan heeft altijd iets geheimzinnigs en is enerzijds een reden voor ongeluk en onheil, anderzijds is de maan een bron van poëzie en filosofie. Voeg daarbij de schaduw van El Teide die door een ondergaande zon wordt gegenereerd en je krijgt een compleet waanzinnig plaatje. De derde hoogste vulkaan ter wereld zorgt voor een spektakel waarbij mens en dier in het niet verdwijnen en waarbij de top van de schaduw net wel, net niet de maan raakt.

Om het deftig uit te leggen moeten wij elementaire leerstof uit de natuurkunde en vooral uit de projectieleer erbij halen. Als de Teide de zonnestraling tegenhoudt, ontstaat er aan de lijzijde een schaduwafbeelding van de berg op een projectievlak; in dit geval is dat de oceaan of de bewolking die lager ligt dan de observeerder.

De schaduwprojectie is hier de belangrijkste speler; naarmate de zon dieper wegzakt zal de schaduw groter worden. Niet eindeloos, dat kan niet want wanneer de zon helemaal aan de horizon is ondergedoken verdwijnt het hele schaduwcircus. Toch is het de moeite waard om te vermelden dat de schaduw van El Teide ruim 200 kilometer lang kan worden. Het topje van de schaduwafbeelding komt bij volle maan dan precies in lijn te staan en dit pleit voor de titel van dit artikel … ‘Een kusje’ of zoals de lokale bevolking het zo mooi uitdrukt ‘un besito’.

Wist u dat de schaduw van de Teide de grootste geprojecteerde schaduw ter wereld is? En weet je waarom de schaduw van de berg Teide een piramidale vorm heeft en geen gewone kegel is?
Naarmate de namiddag vordert verandert de lengte van de schaduw. Deze groeit omdat de hoogte van de zon afneemt. De projectie van de schaduw van de Teide in de atmosfeer eindigt altijd in een driehoekige vorm, vooraleer ze helemaal van het toneel verdwijnt.

Niet alleen bij zonsondergang maar ook bij zonsopgang kun je dit spektakel beleven, maar dan in omgekeerde zin. Maar daarvoor moet je wel in alle vroegte naar het hoogst gelegen punt van het eiland; El Pico del Teide. Je eigen schaduw waarnemen in dit totaalspektakel is helaas niet mogelijk.

Wetenschapper aan het ‘Instituto de Astrofísica de Canarias’, Miquel Serra, schat dat een ontmoeten tussen de ‘pico’ en een volle maan een frequentie heeft tussen 25 en 30 maanden. Wij gaan er dan ook van uit dat de volgende ‘besito’ nakende is.

Credits: Juan Carlos Casado © op 5 juli 2011