Tenerife is een wandeleiland bij uitstek met 64 wandelroutes die samen 439 kilometer lang zijn. Het aantal en de lengte duiden op de verscheidenheid en de diversiteit van de wandelmogelijkheden. Dat nemen we echter met een korreltje zout want van de 64 senderos zijn er slechts 25 gehomologeerd. Vijfentwintig wandelroutes zijn op en top qua bewegwijzering, begaanbaarheid en onderhoud. Minder dan de helft van het totale aantal kan probleemloos bewandeld worden.

De overige zijn niet afgewerkt. En als ze al in kaart gebracht zijn, ontbreken vaak markeringen, bewegwijzering en nummernotaties. Nochtans wordt van overheidswege veel aandacht en middelen in het senderismo gestoken. Maar alle paden klaarmaken voor homologatie is een brug te ver. De financiële middelen om alles up-to-date te maken werden verspreid over enkele jaren en zodoende kunnen niet alle wandelwegen meteen aangepakt worden. Een aantal onder hen zijn momenteel afgesloten omdat ze, ofwel renovatiewerken ondergaan, ofwel te gevaarlijk zijn om te betreden.
Gelukkig worden de klassiekers in het Tenogebergte en het Anagamassief, evenals de wandelpaden in het Parque Nacional del Teide, optimaal verzorgd.

“Wandelen wordt gekoppeld aan de ontwikkeling van de gebieden waardoor de oude wandelroutes lopen en is een wapen voor het sociaal-economisch herstel” zegt geograaf José Juan Cano, de auteur die momenteel een proefschrift over dit onderwerp schrijft voor de Universiteit van La Laguna.
Daarin notuleert hij dat het herstel van het wandelwegennet een instrument moet zijn voor de territoriale ontwikkeling op Tenerife. Hij adviseert met klem een aanpassing van het beheer, het noodzakelijk onderhoud, het behoud en de bescherming van de traditionele wandelwegen op het eiland. Hij legt ook accenten op de activa en de verplichtingen in verband met de geologische kenmerken, op het historische en etnografische erfgoed en op agrarische gebieden.

“Er valt nog heel veel te realiseren”, aldus de gerenommeerde geoloog. “Dit alternatief toerisme moet opgeschroefd worden en naar een hoger niveau. Het moet een strategisch gegeven worden om de vooruitgang van onze samenleving te verbeteren”. 
In een algemene diagnose plaatst hij de wandelinfrastructuur in een daglicht van zwakke punten. Het ontbreken van een intergemeentelijke samenwerking en het wegblijven van een coördinatie op insulair vlak zijn de hoofdoorzaken van een stagnerende werking. De laatste jaren is daarin verbetering zichtbaar, maar het blijft bij een onvoldoende.
Er kan veel meer gebeuren, dringend, want het wandeltoerisme zit in de lift. Een opwaardering van seculiere routes in achtergebleven gebieden en de maatschappelijke betrokkenheid worden best snel opgekrikt.

De gemeente met de hoogste dichtheid aan wandelpaden is La Orotava. Nogal begrijpelijk want in deze gemeente ligt het nationaal Teidepark. Daarna volgen Granadilla en Los Realejos. De slechte leerlingen van de klas zijn de gemeenten Tegueste, Puerto de la Cruz, La Guancha, San Miguel, Arona en Adeje.
In zijn proefschrift dat nog niet is gepubliceerd, doet de professor een reeks innovatieve voorstellen. Hij beschrijft verschillende traditionele routes als studiemodel, waaronder deze in Vilaflor. Daarbij vernoemt hij het bedevaartpad van Hermano Pedro die vanaf Vilaflor tot aan de kust van Granadilla loopt. Ook de bedevaartroute naar Candelaria kan op een eenvoudige en snelle manier worden toegevoegd aan de bestaande gehomologeerde wandelwegen.

In 2015 hebben 780.000 wandelaars een of andere sendero bewandeld; dit betekent een toename van 1,2 % in vergelijking met 2014. Dat wandelen gezond is hoeft geen betoog, en het is bovendien ook nog goedkoop. Statistieken van later vinden wij niet terug.
Wees steeds voorzichtig en neem geen onnodige risico’s, zorg voor goede wandelschoenen en voor wandelstokken. Neem voldoende water en voedsel mee en start iedere wandeltocht op tijd; in de vroege voormiddag is aan te bevelen. Zo kom je thuis vooraleer het donker wordt.