Tenerife eiland in de schaduw van zijn eigen succes, balanceert tussen toeristisch paradijs en de thuishaven voor een verweesde bevolking.
Met lede ogen kijk ik toe. Elke ochtend, als ik de warme vloertegels van mijn balkonnetje onderga, zie ik ze voorbijtrekken. Niet de inwoners, wel de toeristen die hun onzichtbare rugzak meedragen, gevuld met geld en onbegrensde toegang. En dat op een eiland dat steeds minder van de originele inwoners lijkt.
Een vage herinnering
Tenerife, het eiland van de eeuwige lente, is voor velen een paradijs. Voor buitenlandse bezoekers is het zon, zee, zorgeloosheid. Voor vastgoedinvesteerders een goudmijn middenin de oceaan. Voor verhuurplatformen zoals Airbnb en Booking is het een kaart met dollarogen. En voor de oorspronkelijke bewoners? Een herinnering aan een thuis die vervaagt in het zand van de stranden waar ze ooit speelden, waar nu borden hangen met opschriften als: Privé – Toegang enkel voor gasten.
Fundamenteel scheefgegroeid.
Lang geleden waren de dorpen op Tenerife klein en levendig. Mensen kenden elkaar, de geur van gofio en potaje zweefde door de straten, kinderen speelden op straat tussen velden die nog niet waren opgeslokt door gated communities. Vandaag heten die dorpen nu resorts, urbanizaciones exclusivas, golfparken met Engelse namen, waar de receptie je begroet met een accent dat klinkt alsof het eiland nooit Spaans werd gesproken of een Guanche is geweest. De supermarkt verkoopt cheddar in plaats van queso tierno. En als je op een terrasje een cortado vraagt in het Spaans, krijg je een verwarde blik. Of erger: een Engelse menukaart.
Toeristen hoofdrolspelers
De jonge mensen worden weggedrukt uit hun dorpen. Huurprijzen rijzen de pan uit omdat het lucratiever is om aan toeristen te verhuren per dag dan aan een lokale familie per maand. Vaste banen maken plaats voor tijdelijke contracten in de horeca. Huisvesting, waardigheid, toekomstperspectief, het lijkt gereserveerd voor hen die van elders komen. En ondertussen kloppen we onszelf op de borst met mooie cijfers over toeristische groei, terwijl onze wortels onzichtbaar uit de grond worden getrokken.
Broodnodig toerisme
Daar schuilt het tragische. Het eiland ademt toerisme. Ruim 35% van het bruto binnenlands product is eraan gelinkt. De infrastructuur, de werkgelegenheid, de gezondheidszorg — ze drijven op de instroom van zonzoekers die het eiland doen draaien. Zonder hen zouden onze steden er anders uitzien.
Leeg, misschien. Verpauperd, wie weet.
We kunnen niet zonder hen. Maar kunnen we ook nog met hen? De oplossing ligt, zoals vaak, niet in het verzet tegen verandering, maar in het zoeken naar evenwicht. We hoeven het toerisme niet af te zweren, we moeten het eerder ‘temmen’ met veel verantwoordelijkheidszin.
Wat als …?
Wat zou het mooi zijn als de overheid grenzen stelt aan de aankoop van woningen door buitenlandse investeerders. Als er regels kwamen die huurprijzen reguleren en huisvesting voor inwoners beschermen. Als toeristenbelasting niet enkel een marketingkreet was, maar een fonds dat terugvloeit naar sociale woningbouw en duurzame mobiliteit. Wat als het onderwijs investeerde in jongeren die lokale gidsen willen worden, en niet in het Engels moeten bluffen om gehoord te worden?
Wat als er eindelijk werd geluisterd naar die oude vrouw in Arico die haar uitzicht op de oceaan verloor door de bouw van een hotelcomplex? Naar de vissers in Los Cristianos die hun steiger moesten afstaan voor een zeiljacht van een buitenlandse toerist? Wat als hun verhalen evenveel waard waren als een review op TripAdvisor?
Zonsondergang
Tenerife mag niet de loopjongen worden van vastgoedfondsen uit België, Duitsland of Luxemburg. Het eiland is geen kaart in het monopoliespel, geen decor voor Instagram-influencers. Tenerfianen vormen een levende gemeenschap. Ze hebben het recht om hun identiteit niet te verliezen in een massa van all-inclusives en zwembaden zonder zout.
Er bestaan manieren om beide werelden te verzoenen. Ecotoerisme. Culturele routes. Lokale markten die écht lokaal zijn. Beleid dat voorrang geeft aan de lokale bewoners, niet aan rendement. Maar dat vraagt visie. Lef. En liefde.
Tot die tijd blijven we kijken. Met lede ogen, ja … naar Tenerife een eiland in de schaduw. Maar niet zonder hoop. Want diep vanbinnen weet elke Tinerfeño: dit eiland is sterk. Het heeft vulkanen overleefd, piraten, dictators, crisis. Misschien overleeft het zelfs zijn eigen populariteit.
Maar laat ons hopen dat het niet overleeft zonder zijn mensen. Want een eiland zonder zijn ziel, is enkel een mooie zonsondergang. Voor iemand anders.
Guy Devos © Photography
Tenerife eiland in de schaduw ©
Geïnteresseerd in Tenerife? Word dan lid van de grootste Tenerife-familie!
Abonneer u op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van het nieuws op Tenerife.
Vul hieronder uw voornaam en een geldig e-mailadres in. Klik daarna op
Abonneren.
Taal- of schrijffout opgemerkt?
guy@tenerifeconnect.com
