Ik heb deze titel gekozen na het lezen van een artikel in de krant El Día, geschreven door Juan Carlos Mateu. De titel had even goed ‘Vuile was’ of ‘Verloedering van Tenerife’ kunnen zijn, maar dan krijg ik half Nederland en heel Vlaanderen over mij heen als ik de herinnering terug bovenhaal en verwijs naar  het tv-programma over Tenerife van Annemie Struyf. Ik wil niemand op het verkeerde been zetten en daarom hou ik het netjes.

Toch is een knipoog niet ver weg als ik lees dat Jorge Marichal, president en woordvoerder van Ashotel en strengere aanpak wil van scheefgegroeide en verloederde situaties binnen de toeristische sector. Het overkoepelend orgaan veroordeelt een aantal praktijken en vraagt de regering deze stelling te ondersteunen door de wet te laten toepassen. Met meer controles en boetes kan de situatie terug recht getrokken worden.

Waarover gaat het precies.
Tenerife leeft van de toeristische sector en 80% van de staatsinkomsten komen van de toerist die zich tegoed doet aan de verwennerijen die het eiland aanbiedt. Daarom moet deze economie op hoog niveau gemanaged worden en met stijl worden aangeboden aan het toeristisch potentieel. En precies daar hapert er iets.
Een aantal voorbeelden brengt duidelijkheid. Als we in het zuiden van Tenerife rondrijden zie je vanaf de avenidas en de calles droogrekken aan de balustrades hangen die de inhoud van een kleerkast tentoonstellen. We zien gevels in erbarmelijke staat, merken talloze dorre en uitgedroogde tuinen op, niet of amper onderhouden palm- en andere boomsoorten, wildgroei van struiken en langharig gras. Hier en daar botsen we op een kinderspeeltuin in decadent verval. We kijken naar balkons waar van alles op staat, inclusief een wasmachine, tuingereedschap en gereedschapskisten.

In het artikel wordt zonder aarzelen en onomwonden de link gelegd met delen van Ten Bel. Daar waar in de jaren zestig en zeventig welvaart heerste, daar waar het eerste toeristisch centrum op Tenerife vorm kreeg en daar waar op vandaag nog een aantal locaties aanwezig zijn die voldoen aan de beschrijving van de hierboven genoemde criteria. Onbeschaamd en vrij van alle gêne knipoogt men hier naar Annemie. Los Cristianos, Playa de las Americas en zelfs Puerto de Santiago zijn de locaties die volgens de overkoepelende hotelorganisatie zorgen voor een decadentie waar Tenerife zeker niet zit op te wachten.

Ze betreuren deze situatie, temeer omdat dit op termijn een negatieve invloed zal teweegbrengen in de toeristische sector, met alle gevolgen van dien. Op de grootste twee der Canarische Eilanden staan er meer dan 56.000 bedden in residentiële vakantielocaties, daarvan staan er 30.000 in Tenerife en 62% van dit totaal in Adeje en Arona.

In artikel 434 van de toerismewet, de Ley de Turismo 7/1995 staat dat ‘toeristische verhuurlocaties de kwaliteit van hun inrichtingen moet behouden volgens de categorie waaronder deze zijn ingedeeld.’ Daarmee wordt onder meer bedoeld hoe een pand er van buitenaf ‘esthetisch’ moet uitzien. De regelgeving ter zake moet worden opgenomen in de reglementen van de ‘Vereniging van eigenaars’ van het gebouw, ook wel de Comunidad genoemd.
In dezelfde wet staat ook beschreven wat buren moeten doen om in harmonie met elkaar of met naburige handelszaken te leven. Bars, restaurants en pubs die het nachtlawaai aan hun laars lappen worden gehekeld. Etablissementen die niet over de nodige vergunningen beschikken of die de vergunningsmodaliteiten niet naleven zorgen voor een dissonante samenleving waarbij huurders van viviendas vacacionales gemakkelijker een klacht neerleggen. Deze klachten worden vrijwel meteen door de politionele diensten behandeld, tot spijt van wie het benijdt.

José Fernando Cabrera, CEO van de groep Golf Resort zegt dat de toeristische inspectie over onvoldoende middelen en mankracht beschikt om naleving van deze wet te garanderen. De anarchie tiert aldus welig verder zonder dat de overheid iets kan doen. Vandaar de oproep van het hotelwezen om de straten weer aantrekkelijk te maken en het oog te geven wat het verdient. 
Niet alleen de toeristen moeten zich houden aan de richtlijnen ter zake, ook de bewoners worden geacht de wet te kennen en toe te passen. Vooral omdat het artikel 434 van desbetreffend decreet ook is opgenomen in de verordeningen van de respectievelijke gemeenten .

Iedereen gelijk voor de wet en als elkeen zich daaraan houdt, dan mogen we uiteindelijk stoppen met knipogen en refereren naar Annemie.