You are here:---NOSTALGIE UIT EEN VER VERLEDEN

NOSTALGIE UIT EEN VER VERLEDEN

Herinner jij je nog wanneer je voor het eerst de naam Tenerife hoorde? 
Als je ouder bent dan vijfenvijftig was dat de tijd waarin je naar de bibliotheek moest om informatie te vergaren, lang voor de wereldwijde netwerkperiode.
Om iets te weten te komen moest je toen echt nog moeite doen. Niet zomaar op een paar knopjes van een klavier drukken, je moest echt een fysieke inspanning leveren en tijd vrijmaken om dat ene boek in de rekken van de bib te vinden waarin alles over een zonnig eiland in de Atlantische Oceaan stond geschreven.

Of misschien had je geluk dat er thuis in de kast een encyclopedie stond. Vierentwintig dikke, bijna onhandelbare boekdelen waarvan A-B deel 1 heette en Y-Z deel 24 was. Een rij boeken van wel twee meter lang waarin alles stond. Mijn jongere zusje kreeg niet één boekdeel opgetild.

In het boekdeel S-T, of was het T-U, kon ik alles over Tenerife lezen. Verschillende pagina’s hebben mij dermate geboeid dat ik meer dan één keer het boekdeel uit de kast heb genomen. Een halve eeuw is dat geleden en ik herinner mij vrij goed dat de vorm van het eiland mij deed denken aan een Chinese soeplepel, een lepel vervaardigd in keramiek waar in de bodem een aantal glazen rijstkorreltjes waren verwerkt.

Toen ik het logge boek met een klap dichtsmeet voelde ik mij voldaan, waarom weet ik ook niet. Ik heb alle pagina’s meermaals gelezen. Er stond ook geschreven dat je er met een boot naar toe kon en dat je daar wel een week over deed. In die tijd reisden familieleden naar ‘Congo’ en ik stelde mij meer dan eens voor dat ze nabij de Canarische Eilanden moesten zijn gevaren.

Ik heb tientallen keren dat boekdeel opengeslagen om nog maar eens alles over Tenerife te lezen. Na zoveel keer hetzelfde te lezen word je het moe, je leert niets meer bij en de interesse dreigt te verdwijnen. Moet ik dan toch naar de bibliotheek? Ik had geen andere keuze, er waren geen andere mogelijkheden.

Op de afdeling ‘geografie’ vond ik een boek over mijn favoriete eiland. Ik merkte dat tekst en uitleg over Tenerife het meeste aantal bladzijden in beslag nam. Logisch, dacht ik, over het grootste eiland kun je ook het meeste schrijven. Dat had ik geleerd uit de encyclopedie.
Fier als een pauw toonde ik thuis het boek. Mijn vader hoorde het donderen in Keulen terwijl ik op zoek was naar info over Tenerife. Waarom ik dat boek had meegebracht? Ik had geen antwoord klaar… het onderwerp boeide mij uitermate.

Vijftig jaar na datum gaat niemand meer naar de bib, toch niet om toeristische informatie over een eiland op te vragen.

Misschien kun je voor jezelf de vraag stellen ‘hoelang het geleden is dat je een bibliotheek binnen liep’. Ik wil het antwoord niet horen: voor mij was deze uitlening de laatste keer dat ik er binnen kwam. Mijn moeder droeg het boek weken later terug en betaalde ook de boete die aan de overschreden leentermijn was gekoppeld. Nadien verdween de interesse voor Tenerife. Het ebde gewoon weg. De encyclopedie stond verlaten in de kast en de bib was te ver weg.

Nostalgie uit een ver verleden, wat was dat een leuke tijd. Nog voor de glamourtijd van Ten Bel kon je reeds naar Tenerife, dat oneindig ver leek te liggen.
Als je jonger bent dan vijftig zul je jezelf in deze column niet herkennen. Lang geleden waren de afstanden nog groot en was tijd nog lang.

Vandaag leven we in een andere, veel kleinere wereld. Alles wat ik vijftig jaar geleden heb uitge-voerd om Tenerife te ontdekken kun je op van-daag doen door een paar simpele aanslagen op een toetsenbord. Het ‘weeweewee’ heeft de wereld doen krimpen en heeft alles en iedereen op deze planeet dichter bijeen gebracht. De globe is zo klein geworden dat wij Tenerife vanaf het thuisfront bijna kunnen aanraken.

We worden allemaal buren van elkaar. Het lijkt er op dat we allemaal rond één punt wonen en dat we vanaf deze locatie iedereen de hand kunnen reiken. Zo klein als een blauwe knikker, zo groot is onze virtuele wereld. Onvoorstelbaar.

Wat een verschil met 50 jaar geleden. Vanaf de encyclopedie en de bibliotheek een oversteek maken van vijf decennia en uitkomen in een andere wereld, een wereld die zo klein is geworden dat ik jullie bijna kan aanraken.
Enkel een knuffel geven lukt nog net niet.            

By |2018-01-26T09:34:46+00:00januari 26th, 2018|Categories: Blog, Columns|Tags: , , , |0 Comments

About the Author:

Actief binnen een redactioneel en journalistiek netwerk heb ik Tenerife kunnen binden in mijn geschrijf. Het eiland waarop ik reeds decennia lang verliefd ben heeft mij kunnen verleiden tot het schrijven van talloze artikels die door Marc Engels worden geredigeerd. Informatie en nieuwsfeiten zijn de producten, pen en papier zijn de middelen terwijl betrokkenheid het bindmiddel is. Wat daar uit vloeit wil ik met iedereen delen. Ik moest het eerst zelf ontdekken, daarna pas kon ik het verwoorden want we zitten met duizend draden aan onze herkomst vast. Ik niet, ik ben enkel op de verkeerde plaats geboren.

Leave A Comment