You are here:---MIJN MOMENT

MIJN MOMENT

Ik word wakker en hoor de oceaan amper, nochtans slaap ik met open venster op nauwelijks dertig meter van de vloedlijn. De zon is nog niet te zien. Waar ik verblijf is wind een constante, maar vandaag is de constante prominent afwezig. Ik hoor de vissers op hun lawaaierige vissersbootjes de haven uitvaren op zoek naar wat de oceaan hen leveren zal.

De overgang tussen slaap en wakker zijn verloopt vlekkeloos en is op ieder ontwaakmoment precies in verhouding: het evenwicht tussen droom en werkelijkheid wordt verder gestoord. De balans kantelt. De waas ebt langzaam weg, de realiteit komt op haar sokken te voorschijn.

Mijn gedachtegang komt stilaan op toeren. Vandaag is het Nieuwjaar … sjonge, wat gaat de tijd snel en op deze snelheid van ‘ouder worden’ hebben wij geen vat. Het gaat nu eenmaal automatisch en er bestaat geen knopje om dit even uit te schakelen.

Bij een kop koffie tuur ik naar de nachttemperatuur; het was eerder frisjes, 16 graden Celsius. In de Lage Landen halen ze deze temperatuur nog niet overdag, dus klaag ik niet.

Er komen wat wolken voorbij en de lichte calima bestendigt. Na een kerstcalima krijgen we vandaag een nieuwjaarsexemplaar. De stofconcentratie haalt vandaag 500 µg/m³ en daardoor zal de zon ietwat gesluierd de dag opwarmen. Dan klimt de thermometer een paar graden. Zonnemensen zullen moeten smeren want de uv-index staat vandaag op vier. “Goed smeren” zou Frank Deboosere zeggen. “De huid beschermen tegen de zon” zou Erwin Kroll hebben gezegd.
Hoge cirrusbewolking schuift in deze prille ochtend voorbij maar wordt steevast opgelost door de thermische straling van de zon.

Precies om 07.58 uur piepen de eerste zonnestralen boven de horizon; de horizon op een eiland is water en door de laagstaande zon beginnen de glinsterballetjes te dansen op de oceaan. De dagen worden weer langer en de zon gaat vanavond aan de andere kant weer schuilen achter de waterlijn om precies 18.20 uur. Vandaag duurt de dag 10 uur en 22 minuten.

Wat een verschil: in de Lage Landen is er vandaag amper acht uur daglicht, 7 uur en 57 minuten om precies te zijn. De reden is de geografische ligging, met andere woorden, de afstand tot de evenaar speelt hierin een prominente rol. Op Tenerife wordt het sneller donker en de dag breekt sneller aan. Nachtbloeiers en vroegmensen moeten hierdoor sneller acclimatiseren. Whatever!

Deze dag heeft iets gelaten. Dit is de eerste vrije dag van het nieuwe jaar. Mensen zijn moegefeest en gebruiken deze dag veelal om buitenshuis iets te eten. Velen zullen deze avond vroeg gaan slapen want morgen is het werkendag.
Vanaf de plaats waar ik nu zit te schrijven voel en ruik ik de Atlantische Oceaan; tuimelaars tuimelen niet en de grienden laten zich nog niet zien. De meeuwen klimmen nog niet hoog want er is nog geen thermiek waarop ze zich kunnen laten drijven, wel hoor ik hun gekrijs. De tortelduiven zijn wel al vroeg wakker en doen hun ding.

Langzaam schuift de zon omhoog en ik denk aan een gedicht dat ik ooit schreef.

De zon roodomrand, het eiland langzaam opgewarmd
De laatste nachtrestanten lanterfanten
Goedemorgen heldere dag, slaap zacht donkere nacht
Dit moment schenkt mij levenskracht

Hierbij wens ik alle lezers een welgemeend gelukkig Nieuwjaar toe … les deseo un feliz año nuevo.

By |2019-01-01T11:11:30+00:00januari 1st, 2019|Categories: Blog, Columns|Tags: , , , , |0 Comments

About the Author:

Actief binnen een redactioneel en journalistiek netwerk heb ik Tenerife kunnen binden in mijn geschrijf. Het eiland waarop ik reeds decennia lang verliefd ben heeft mij kunnen verleiden tot het schrijven van talloze artikels die door Marc Engels worden geredigeerd. Informatie en nieuwsfeiten zijn de producten, pen en papier zijn de middelen terwijl betrokkenheid het bindmiddel is. Wat daar uit vloeit wil ik met iedereen delen. Ik moest het eerst zelf ontdekken, daarna pas kon ik het verwoorden want we zitten met duizend draden aan onze herkomst vast. Ik niet, ik ben enkel op de verkeerde plaats geboren.

Leave A Comment