You are here:---LEPRADORP ABADES

LEPRADORP ABADES

LEPRADORP ABADES
Om de verschrikkelijke lepraziekte het hoofd te bieden is er op Tenerife een melaatsendorp gebouwd. Niemand weet precies hoe melaatsheid op het eiland is gekomen. Er wordt gegist dat aangetaste bemanning van de schepen die naar de nieuwe wereld voeren op het eiland werden afgezet om de besmetting, die door ademhaling, hoesten en niezen wordt doorgegeven, van de schepen te weren.

Lepra was een uitgesproken verspreide aandoening op Tenerife en men probeerde de melaatsen op één locatie bijeen te houden in de omgeving van Santa Cruz.  De lichamen van overleden lepralijders werden naar een plaats buiten de onmiddellijke omgeving van de haven gebracht om er in een eenvoudig crematorium verbrand te worden. Pas in 1943 werd het sanatorium gebouwd in Los Abriguitos, de oude benaming van Abades. Daar zouden de lepralijders ondergebracht worden om ze af te schermen van de bevolking en zodoende verdere besmetting te voorkomen.

Als je naar Abades rijdt moet je toch de nummering van de op- en afritten op de snelweg goed bijhouden, want deze nummers maken gekke sprongen. Ze volgen elkaar niet op, de afritten worden aangeduid met een nummer die de afstand  naar de hoofdstad aangeeft. Eens voorbij afrit Cimiche-El Rio (49), Tajao (46) kom je afrit 42 tegen en daar moet je eraf.

Abades is een deelgemeente van Arico en ligt in het zuidoosten van het eiland. Dit witgeschilderde kustdorp merk je reeds van ver op; alle huisjes mooi en rechtlijnig geschikt geven een ordelijke indruk. Net een architecturaal pictogram. De ruim 2.500 bewoners zijn daar niet allemaal gelijktijdig aanwezig, want ongeveer 50% van de huisjes horen toe aan Duitsers, die er tijdens hun korte of langere vrijetijdsperiodes verblijven. De andere helft hoort toe aan lokale residenten.

Wie naar Abades gaat doet dit om te eten, om te duiken, om te zonnen of om het verlaten melaatsendorp te verkennen.

In 1942 begon men op de kustzijde van Abades (Arico) aan de bouw van een gigantische leprasite. Mensen met symptomen van melaatsheid zouden worden ondergebracht in el valle de los leprosos, de vallei van de melaatsen.

Gedurende de jaren ’30, na de Spaanse Burgeroorlog waren er op Tenerife ongeveer 200 melaatsenhuisjes verspreid over het hele eiland en de idee was om alle leprozen (in quarantaine) onder te brengen in een veertigtal, te bouwen constructies. Dit dorp zou ver afgelegen zijn van het zakelijke noorden. In het zuiden was toen vooralsnog geen toerisme. Maar voorafgaand aan de bouw van het nieuwe sanatorium werd de groupage uitgevoerd in het noorden.

Architect Enrique Marrero Regalado voorzag een totaalconcept van 34 gebouwen, compleet met een kliniek, sport- en ontspanningsmogelijkheden, verblijven, was- en douche-eenheden, een school, en zelfs een crematorium. De Heilige Lazaruskerk staat centraal en het zware betonnen kruisbeeld torent over de site. Deze site ademt een onvervalste ‘Franco-bouwstijl’ uit.

Het Sanatorio de Abona werd echter nooit volledig afgewerkt. Tegen de tijd dat de gebouwen in de ruwbouw stonden werd de melaatsheid met succes genezen en geweerd van het eiland. Ondertussen had men wel 11 miljoen peseta’s geïnvesteerd in het project.

Het gebied is nadien ingenomen door een infanterieregiment van het Spaanse leger die het gebruikte als kampement en als uitvalsbasis voor militaire oefeningen. Van 1979 tot 1986 heette dit oord Los Abriguitos, op heden heet het Abades.

In 2002 werd het domein opgekocht door een Italiaanse investeringsmaatschappij die er 17 miljoen euro heeft voor neergeteld. De gemeente heeft daarvoor nog geprobeerd om het gebied, met een investering van 6 miljoen euro, toeristisch uit te bouwen; het project ‘golfresort’ met bijpassende hotelaccommodatie werd afgeblazen wanneer de bouwstop, begin de jaren 2000, werd afgekondigd.

Sedertdien blijft de site er spookachtig uitzien. Doe vooral een foto- of filmapparaat mee om er uitzonderlijke beelden te maken. Deze plaats is luchtig en somber tegelijkertijd. Mysterie en engheid raken elkaar op meer dan één vlak, bouwstijl en verval geven een extra dimensie aan een fotogevoelig geheel.                       

Je kunt er vrij in en uit, niemand zal je lastigvallen, niemand zal je aanspreken. Je kunt er doodgewoon rondsloffen en je verplaatsen in een pseudo-leprowereld op een boogscheut van de vuurtoren die op Punta de Abona werd gebouwd. Op deze manier kun je het ‘sanatorium’ best beleven.
Een aanrader.

Filmed by Jose Cruz - Aerial videos in Canary Islands
By |2018-06-27T10:36:35+00:00juli 1st, 2016|Categories: Daguitstappen|Tags: , , , , , |3 Comments

About the Author:

Actief binnen een redactioneel en journalistiek netwerk heb ik Tenerife kunnen binden in mijn geschrijf. Het eiland waarop ik reeds decennia lang verliefd ben heeft mij kunnen verleiden tot het schrijven van talloze artikels die door Marc Engels worden geredigeerd. Informatie en nieuwsfeiten zijn de producten, pen en papier zijn de middelen terwijl betrokkenheid het bindmiddel is. Wat daar uit vloeit wil ik met iedereen delen. Ik moest het eerst zelf ontdekken, daarna pas kon ik het verwoorden want we zitten met duizend draden aan onze herkomst vast. Ik niet, ik ben enkel op de verkeerde plaats geboren.

3 Comments

  1. joke.schilperoord 1 juli 2016 at 11:43 - Reply

    Heel interessant om het op deze manier te zien. Wij lopen er regelmatig en heb ook gezien dat er modeshows worden gefilmd.

  2. quezal1 1 juli 2016 at 15:25 - Reply

    Knap artikel Guy, ,ook de song is prachtig.

  3. Linda 6 december 2018 at 01:15 - Reply

    Inderdaad, ik had er over gehoord, en toevallig schrijft U dit artike, we weten weer wat te ontdekken, bedankt tot in April

Leave A Comment