You are here:---HET AUDITORIUM VAN SANTA CRUZ

HET AUDITORIUM VAN SANTA CRUZ

Dit auditorium is een staaltje van hoogstaande architectonische bravoure dat zowel het oog als het oor verblijdt. Het heeft een majestueus profiel dat zich opvallend aftekent tegen de skyline van de Tenerfiaanse hoofdstad Santa Cruz en behoort tevens tot een van de meest emblematieke gebouwen ter wereld.
Het imposante witte gebouw, op wandelafstand van de haven, glinstert in de nabijheid de Avenida de la Constitución en werd in één lijn gebouwd met het Palmetum, het Parque Marítimo César Manrique en het Castillo de San Juan Bautista.
De vorm doet ons een beetje denken aan het Sydney Opera House in Australië, alhoewel het concept anders is. De gewaagde dakconstructie is gebogen en het pijlvormige deel wijst naar zichzelf. De monumentale contouren trekken aan, je moet er naar kijken, willen of niet. Hier voorbij komen zonder het op te merken is onmogelijk.

Het operagebouw werd eerst het Auditorio de Tenerife genoemd en later omgedoopt tot het Auditorio Adán Martín, naar de President die tussen 1987 en 1999 de Canarische Eilanden leidde en de stuwende ideologische kracht was achter dit project. Dit bouwsel is meteen een van de meest dirigerende gebouwen van de hedendaagse Spaanse architectuur. De bouw werd aangevat in 1997  en zes jaar later, op 26 september 2003 ingehuldigd door Felipe de Borbón, nu Koning van Spanje.

Reeds in 1970 was men zich ervan bewust dat er op Tenerife een auditorium moest worden gebouwd om hoogstaande culturele activiteiten te laten doorgaan in een aangepast kader. Eerst werd de locatie in de El Ramonal goedgekeurd (1977). Een jaar later werden de ontwerpvoorstellen in overweging genomen en werd architect Antonio Fernández Alba benoemd. Later, in 1985, werd de locatie van het nieuw te bouwen auditorium verplaatst naar El Chapatal.
In 1987 werd het definitieve ontwerp van Antonio Fernández Alba in samenwerking met Vicente Saavedra en Javier Díaz Llanos goedgekeurd. Kort daarna ontstond er een conceptuele verschuiving door onenigheid over de bouwstijl en daarom staakten de politieke verantwoordelijken het project.
In 1989 ging de overheid in gesprek met de architect Santiago Calatrava Valls die als projectarchitect werd aangesteld. In 1991 presenteerde Calatrava zijn ontwerp, waarop het werd goedgekeurd. Het auditorium zou nu gebouwd worden aan het einde van Avenida Tres de Mayo maar de Commissie voor Toezicht en Controle verplaatste het te bouwen monsterproject naar een locatie nabij het Castillo de San Juan Bautista.

In 1997, twintig jaar na de eerste goedkeuring, startten de grondverzetwerkzaamheden op de definitieve locatie. In 2001 werden de 17 grote metalen panelen geïnstalleerd die de bouwmantel vormen en in 2002 zijn de betonnen structuren en de witte trencadís-pleisterwerken aan de buitenkant afgerond. Deze mozaïekstijl werd veel gebruikt door architecten van het Catalaans modernisme, zoals ook Antoni Gaudí.

Klein kun je dit glinsterende bouwwerk niet noemen: de totale oppervlakte bedraagt 23.000 m², waarvan de concertzaal bijna 6.500 m² beslaat. Daar gaan de grote producties door, want het podium is 16,5 meter breed, 14 meter diep en 56 meter hoog. De orgelpijpen, ontworpen door de befaamde orgelbouwer Albert Blancafort, flankeren de scene. Er kunnen 1.616 toehoorders plaatsnemen in deze grote concertzaal die trouwens uitmuntend scoort in accousticiteit.
De kamerzaal, waarin 422 toeschouwers kunnen plaatsnemen, heeft de vorm van een amfitheater.
Daarnaast bevindt zich de lobby, die vanaf twee zijden van het gebouw toegankelijk is, een perszaal, een winkel en een cafetaria. Er zijn twaalf individuele loges en evenveel kleedkamers voor groepen. Ook de ruimtes voor coiffure, make-up en vestiaire ontbreken niet in dit segment.
Buiten zijn er twee terrassen, het Atlantic Terrace van 400 m² en het City Terrace met een oppervlakte van 350 m² en met uitzicht op de Atlantische Oceaan.

Het sneeuwwitte gebouw wordt na zonsondergang verlicht met helder wit licht. Als er speciale of uitzonderlijke activiteiten doorgaan wordt er kleurlicht of een combinatie van kleuren geprojecteerd op het kunstig gebouw.

Het is tevens de thuisbasis van het Symfonisch Orkest van Tenerife en het Tenerife Opera Festival.
Ook veel beroemde persoonlijkheden waren reeds aanwezig in het auditorium, zowel als gast als als artiest. Bill Clinton, Stephen Hawking, Laura Pausini en Eros Ramazzotti, om er maar enkelen te noemen.

Het gebouw zonder gevel of façade levert een suggestievolle blik en is vatbaar voor interpretatie. Voor sommigen heeft het gebouw de vorm van een golf, voor anderen is het als een maan, een helm of een gigantische cobratong. Calatrava is in ieder geval blij dat de vorm van het gebouw suggestief is, want deze gigantische, organische sculptuur pleit voor een muzikale frisheid en daar is het precies te doen.

By |2018-04-10T10:12:04+00:00april 10th, 2018|Categories: Blog, Weetjes|Tags: , , , , , |0 Comments

About the Author:

Actief binnen een redactioneel en journalistiek netwerk heb ik Tenerife kunnen binden in mijn geschrijf. Het eiland waarop ik reeds decennia lang verliefd ben heeft mij kunnen verleiden tot het schrijven van talloze artikels die door Marc Engels worden geredigeerd. Informatie en nieuwsfeiten zijn de producten, pen en papier zijn de middelen terwijl betrokkenheid het bindmiddel is. Wat daar uit vloeit wil ik met iedereen delen. Ik moest het eerst zelf ontdekken, daarna pas kon ik het verwoorden want we zitten met duizend draden aan onze herkomst vast. Ik niet, ik ben enkel op de verkeerde plaats geboren.

Leave A Comment