Dit waar gebeurd verhaal speelde zich af op 22 december 2016 in Tajao (Arico), het pittoreske vissershaventje en gekend als locatie waar verse vis recht uit de oceaan komt. Meer informatie over San Miguel de Tajao, want zo heet het dorp officieel, kun je HIER lezen. Omdat het gegeven zo typerend is als onverwacht voorval, wil ik je dat verhaal niet onthouden.

Je woont tussen de Canariërs in een dorp aan de zuidoostkust van Tenerife dat door de massa toeristen niet is gekend. Van de Costa Ariquero hebben ze nog nooit gehoord … en nochtans kom je er voorbij als je in het zuiden de snelweg neemt naar Candelaria of naar Santa Cruz.

Dit dorpje leeft van de restauratie en van de verse vis en als dusdanig is het haventje van kapitaal belang om de lokale dorpsnijverheid te ondersteunen. En precies dát haventje is de hoofdrolspeler in dit echt gebeurde verhaal.

Een joekel van een motorjacht vaart veel te langzaam en veel te dicht bij de kust. Als je met een 72-voeter over de oceaan vaart dan hou je best wat afstand van het land. Maar hier is dat niet het geval, hier is meer aan de hand. Ik ben benieuwd, maar zonder te weten dat dit verhaal een verrassende wending zal nemen.

Door het feit dat ik op amper 30 meter van de vloedlijn woon kan ik best alles volgen wat maritiem gerelateerd is. De oceaan stroomt als het ware door mijn schuifraam heen. De meeuwen hoor ik schreeuwen en de vissers kan ik verstaan als ze op hun bootje tegen elkaar staan te praten. Zo dicht woon ik bij de oceaan.

De bemanning probeert het luxe ding te ankeren, maar daar slagen ze niet in. De sterke stroming, de golfslag, de wind en een beetje gebrek aan stuurmanskunst zijn daar de oorzaken van. Ze wringen zich in alle bochten, maar de ankerketting kan niet strak getrokken worden. Alles wijst er op dat deze boot, haar bemanning en de passagiers hier willen blijven.

Dit uitgangspunt wordt al helemaal gestaafd als het superjacht de veel te kleine haven binnenvaart. Of tenminste, probeert binnen te varen. Wie hier het haventje kent weet dat de maximum tonnenmaat van de Canarische vissersboten 5 ton bedraagt. Deze die nu binnenvaart is minstens vier keer zwaarder en drie keer langer dan de grootste visserssloep die aangemeerd ligt in het haventje.
Dat loopt slecht af, zegt mijn gevoel … en ik loop naar el puertito om het vervolg van dit verhaal nadien te kunnen vertellen. Ik weet nog helemaal niet wat de bedoeling is van deze landing, maar ik zou geen reporter zijn als ik dit niet versla. Als ik aan de haven aankom, stap ik van een traditioneel Canarisch dorpje, recht een filmstudio in. Op een vijftal plaatsen verspreid rond het kleine haventje staan cameraploegen, geluidsjongens, productieassistenten, stylisten, rekwisietenpersoneel en een opnameleider om de landing perfect in beeld te brengen en om daarna de interviews af te nemen in een adembenemend Canarisch decorum.

Hier komt iemand heel speciaal aan land, een vip noemen ze dat. Ik wil er het fijne van weten en stap naar de geluidsman die dichtst bij mij staat. Hij spreekt Russisch … man, man, man… en al de rest ook. Pfffff. Komt Poetin na Oekraïne nu ook naar Tenerife?

En toch probeer ik om nieuws te vergaren. Tot ik iemand vind die vijf woorden Engels spreekt maar van wie ik géén commentaar krijg op het spervuur van vragen die ik stel. Ik hou niet op en het antwoord dat ik te horen krijg is steeds hetzelfde. “Wij hebben een contract getekend met een productiehuis waarin staat dat we zwijgplicht hebben … sorry”.

Ondertussen is gebleken dat de grote boot toch niet de kleine haven in kan en daarvoor moet er een oplossing gezocht worden. De vips moeten volgens het filmscenario hier aan land.
Voor het eerst zie ik ze ook. Ze komen precies uit een barbiewinkel, opgetut en breekbaar. De vijf deernen moeten vanaf het motorjacht overstappen naar een Canarisch vissersbootje om zo aan land te kunnen komen. Wat een spektakel zeg. Ze zijn zo broos en frêle, alsof ze middendoor gaan breken. Maar uiteindelijk slagen de marineros om de vederlichte fragiele jonge vrouwen met fluwelen manskracht aan land te brengen. Zo te zien was dit de dag van hun leven.

Ik verlies mijn geduld en stel vragen aan zowat iedereen, inclusief de bevallige dames, die het hot item zijn van deze opnames. Zwijgplicht, ja, maar je kunt toch iets kwijt? En zo, na veel pogingen kom ik het volgende te weten. Deze opnames dienen voor een realityprogramma op een Russisch tv-station. Niet zomaar een tv-station; voor THT (TNT voor de Europeanen), Tvoyo Tsjaplino Televideniye is een Russische merknaam van TNT-Broadcasting Network, een van Ruslands top 5-televisienetwerken. Het bereikt meer dan 100 miljoen mensen in heel Rusland en biedt vooral amusementsprogramma’s gericht op een jongerenpubliek van 16 tot 30 jaar.

Op deze superjacht zitten 5 jongedames die gevolgd worden door een 30-koppige filmcrew doorheen hun vakantie op Tenerife. Maar het zijn geen gewone filmdiva’s. Niemand heeft het met zoveel woorden gezegd maar het zijn een voor een dochters van bekende en rijke Russen: ze zijn allen van het type ‘mannequin’ en dragen zoiets als een breekbaar raak-mij-nietje met zich mee.

In ieder geval hebben zij er goed aangedaan om San Miguel de Tajao uit te kiezen om de opnames van dit realityprogramma in te blikken. Zo kon ik nadien deze reportage schrijven over een grote boot die het kleine haventje niet kon binnenvaren.