Iedereen die fietst weet hoe leuk en gezond dat is. Fietsen op Tenerife is daar geen uitzondering op. Integendeel, fietsen op het eiland voegt een hoge derde dimensie aan deze activiteit toe en dat trekt de fietsfanaten aan om deze niet alledaagse uitdaging aan te gaan.

Op het eiland is geen 100 meter vlakke of rechte weg te bespeuren als je geen rekening houdt met sommige kuststroken en bepaalde toeristische agglomeraties. Als je deze gebieden verlaat moet je steevast harder gaan trappen om eerst de hellingen en daarna de bergen te verslaan. Terugkeren is leuker, dan gaat het pas lekker naar beneden en dat neem je erbij als beloning voor de klimmende inspanning op de heenreis.

Je weet op voorhand dat de weg die je kiest steeds op of neer gaat en telkens weer links en rechts kronkelt. Als je tot op Las Cañadas fietst heb je een hoogte van ruim 2.200 meter overwonnen en een veelvoud aan hoogtemeters overschreden. Fietsen in het hooggebergte is anders. Niet alleen omwille van de hellingen en de bochten maar ook door de hogere atmosfeer waarin je je bevindt.
Door de hoogte en de lagere luchtdruk die er heerst neemt ook het prestatievermogen sterk af. Hoe hoger men gaat, hoe 
meer de luchtdruk daalt. Waar de luchtdruk op zeeniveau 1013 hPa bedraagt, bedraagt deze op 1.000 meter hoogte nog slechts 906 hPa. Door die verminderde luchtdruk kan minder zuurstof opgenomen worden in de longen.
Vanaf 
1500 meter daalt de maximale zuurstofopname (vo2max) met 1 % per 100 meter. De zuurstof, nodig om een bepaalde inspanning te leveren, blijft echter constant. Op hoogte moet de fietser dus, voor eenzelfde absolute inspanningsintensiteit, aan een hoger percentage van de maximale zuurstofopname presteren, wat natuurlijk een verminderde maximale prestatie met zich meebrengt. 

In tegenstelling tot de aerobe inspanningscapaciteit (waarvoor zuurstof nodig is) die essentieel is bij duurinspanningen zoals wielrennen, wordt de anaerobe capaciteit nauwelijks aangetast door hoogte. Het vermogen om korte, hevige inspanningen te leveren (bv. een sprint) blijft dus grotendeels behouden. Bij herhaalde sprints, zal het zuurstofgebrek echter een negatieve invloed hebben op het herstelvermogen.

Om de opname, het transport en het verbruik van zuurstof te vergemakkelijken, past het lichaam zich aan. Sommige aanpassingen gebeuren bijna onmiddellijk, andere treden pas op na meerdere uren, dagen of zelfs weken. Vandaar dat hoogtestages bij topsport zo gegeerd zijn. 

Op grote hoogte ligt de hartfrequentie in rust hoger dan op zeeniveau. De maximale hartslag en het maximale hartdebiet hebben eerder neiging om te dalen, zeker na enkele uren of dagen, wat betekent dat per minuut minder bloed kan rondgepompt worden in het lichaam. Dit is natuurlijk nadelig bij maximale inspanning omdat er dan minder zuurstof vervoerd wordt van de longen naar de spieren.

Fietsen op grote hoogte doet nog meer met het lichaam. Op langere termijn verandert de samenstelling van het bloed door een stijging van het hematokriet, de hemoglobineconcentratie en het totaal aantal rode bloedcellen. Dit verhoogt de maximale zuurstofopname vermits per liter bloed meer zuurstof kan vervoerd worden. Dat is ook de reden waarom Froome en zijn Sky-makkers ieder jaar opnieuw rond de hoogst gelegen delen op Tenerife terug te vinden zijn. Door hoogtetraining wil men het aantal rode bloedcellen doen toenemen.
Met deze toename kan er dan meer en sneller zuurstof gestuurd worden naar de spieren. Zo wordt er minder melkzuur geproduceerd. Eerlijkheidshalve moet er bijgezegd worden dat deze aanpassingen pas optreden na een langer verblijf op grote hoogte.

Fietsen in de bergen kan nog andere problemen met zich meebrengen. Bij inspanningen op grote hoogte is er een verhoogd verbruik van koolhydraten: er moeten dan meer koolhydraten worden opgenomen om te vermijden dat er een tekort optreedt en men onvermijdelijk de spreekwoordelijke ‘man met de hamer’ tegenkomt.
De ijlere lucht is droog en mede door een snellere ademhaling verliest men ook sneller vocht. De kans op dehydratie is niet te verwaarlozen, zeker omdat de hoogte het dorstgevoel doet afnemen. Twee keer opletten is het devies in dit geval.
De zonnestraling is een factor waar weinigen rekening mee houden; deze neemt toe naarmate men hoger gaat en de uv-straling ligt er beduidend hoger dan op zeeniveau.

Fietsen is leuk en gezond maar als je de bergen intrekt moet je zorgen dat de innerlijke mens niets te kort wordt gedaan. Daarom is voldoende eten en vooral drinken de rode draad doorheen je fietstocht. Als je je lichaam voor het vertrek ook nog eens insmeert met een zonnecrème dan kun je een aantal ongemakken vermijden. Prettige fietstocht.