De tijd van toen is reeds een eindje verleden. De oudere mensen van nu waren toen nog jong, dynamisch en mooi. Nu zijn ze nog enkel mooi van bínnen. Diezelfde mensen kwamen lang geleden op Tenerife aan op een luchthaven met de naam ‘Los Rodeos’, na een vlucht van negen uur in een gammele DC-6. Ze kwamen van Zaventem, onze Nederlandse vrienden zaten nog wat langer op het vliegtuig want zij kwamen van Schiphol.

Toen je op de enige luchthaven die Tenerife rijk was aankwam en je via de trap het vliegtuig verliet had je niet onmiddellijk dat Tenerifegevoel dat je vandaag kent. De deuren gaan open en op datzelfde moment ruikt het naar Tenerife. Neen, dat ogenblik kwam in het verleden pas later, maar velen beseften dit niet omdat ze oververmoeid van de reis op hun vakantie-eiland aankwamen. Zij beseften het pas toen ze nog eens zes uur later uitstapten, maar dan uit een gammele bus die hen vanuit het noorden helemaal naar het zuiden had gebracht over de TF-28, de enige verbindingsweg die toen op het eiland voorhanden was. Pas wanneer je vijfhonderd keer naar links en naar rechts werd geduwd bij het nemen van evenveel bochten, en pas toen de buschauffeur duizend keer op het rempedaal had gedrukt om te vertragen voor een bocht, een obstakel of een toevallige tegenligger, kwam je ter plaatse op je vakantieadres.
Eindelijk …

Veel toeristen kwamen hier aan met een Ten Bel-booking en werden rechtstreeks naar de pas opgerichte Vlaamse enclave gebracht. Anderen reisden nog 10 kilometer verder naar een onooglijk vissersdorpje met de naam Los Cristianos. Toen stonden er reeds drie hotels en verder dan de zoutpannen kon je nog niet. Er waren geen wegen, Playa de las Americas moest nog uitgevonden worden en men sprak nog niet over typische locaties en over de Canarische cultuur. Neen, toen nog niet. Wel pas later, wanneer het zuiden helemaal werd ingepikt door iedereen die het Spaans niet als moedertaal gebruikte. Voorheen was alles op Tenerife traditioneel, lokaal en puur.

De reizigers die op Tenerife aankwamen hadden twee mogelijkheden: ofwel beleefden ze hun vakantie in het noordelijke Puerto de la Cruz, ofwel reisden ze door naar het zuiden. Als alles meezat, als het vliegtuig geen vertraging of panne had opgelopen, als de meteorologische omstandigheden en de weergoden je welgezind waren en als de Canarische lijnbus in goede conditie verkeerde kon je de reis afleggen in 18 uur. Ter vergelijking: als je vandaag de reis afmaakt en alles loopt op wieltjes dan bedraagt de reistijd tussen je eigen voordeur in de Lage Landen en de voordeur op je vakantiestekje acht uur of ietsje meer. Dat is minder dan de helft van wat je toen nodig had om de overtocht te maken.

Er zijn geheid mensen van toen die zich helemaal in dit verhaal zullen herkennen. Zij die reisden omwille van de vakantiegenoegens, maar ook zij die incheckten met hun hele hebben en houden en reisden om er te blijven. Zij die bij Paul en Chantal Wynant hebben geboekt omdat dit in de jaren ’80 het gespecialiseerde reisbureau was waar hoofdzakelijk Ten Bel-reizen werden aangeboden. Of vroeger nog, in de jaren ’70. Misschien zat je aan boord van de Caravelle van Michel Huygen die hij kocht bij Swiss Air en die je voor een prikje naar Tenerife vloog. Vooral de kopersvluchten waren goedkoop als je de service aan boord bekeek. Luxezetels, kaviaar en champagne, drank à volonté en gastronomische hoogstandjes vlogen mee aan boord om de kandidaat-kopers over de lijn te krijgen om te investeren in zijn project. Op deze manier mocht een vlucht al wat langer duren en al zeker als je een valies vol geld had meegezeuld waarmee je contant een of meerdere eigendommen kon kopen. Velen zijn ook aangekomen met een houten kop, maar dit is een gans ander verhaal.

Dat was lang geleden, de jongere lezers waren toen nog niet bedacht, laat staan geboren. We zeggen en schrijven eind de jaren zestig, begin de jaren zeventig.
Als je toen het thuisfront op de hoogte wilde brengen van een veilige aankomst op Tenerife dan ging je op zoek naar een telefoon in de lobby van het hotel of zocht je naar een groene telefooncabine langs de openbare weg waar je gesprek naar huis een handvol peseta’s kostte. Het internet is pas later ontstaan en de euromunten werden nog later geslagen.

Zij die het leven voor het grootste deel reeds hebben beleefd weten het en beleefden wat ik hier heb geschreven. Zij die nog oud moeten worden zullen het moeten doen met deze beschrijving. Hun tijd om oud te worden komt ook nog wel. Men kan enkel het heden beleven en zich het verleden herinneren. Wat de toekomst brengt is koffiedik kijken. Geniet daarom steeds van dit moment want snel wordt dit ook ‘de tijd van toen’.