De pispaal van Tenerife is ongetwijfeld de gemeente Arico, die alle vuilnis over zich krijgt en het eiland grotendeels van energie voorziet.
Laten we het beestje eindelijk bij de naam noemen: als er op Tenerife een gemeente is die systematisch wordt behandeld als het kneusje van het eiland, dan is het wel Arico. Al decennialang is dit zuidelijke, uitgestrekte stukje grond de loyale schouder waarop de rest van het eiland zijn afval stort, zijn energie opwekt en zijn plannen dumpt die elders politiek te gevoelig liggen. En wat krijgt Arico ervoor terug? Meer van hetzelfde.
Arico heeft altijd al de ondankbare rol gespeeld van vuilnisbak van Tenerife. Alles waar een reukje aan was, smeulde, lekte of kraakte werd linea recta naar Arico gestuurd. Niet zomaar, maar netjes verpakt als noodzakelijke infrastructuur of project in het algemeen belang. De inwoners zijn eraan gewend geraakt dat het landschap systematisch verandert in een lapjesdeken van afvalverwerkingscentra, windmolenparken, zonnevelden en industriële zones. Waar andere gemeenten hun toekomst in bloeiende toeristische sectoren of natuurparken zoeken, krijgt Arico … een containerpark met uitzicht.
Maar nu komt het groene sausje erover. Onder de nobele vlag van duurzaamheid lanceert de Canarische regering de Zonas de Aceleración de Renovables (ZAR). Een prachtig acroniem dat klinkt als iets tussen een superheld en een tandheelkundige ingreep, maar in werkelijkheid een politieke bypass is voor planning, inspraak en evenwicht. Het idee: hernieuwbare energieprojecten versnellen. De praktijk: alles bouwen waar men het minste weerwerk verwacht. Raad eens wie bovenaan die lijst staat? Precies: Arico. Want waarom moeilijk doen in rijkere, toeristisch ingestelde gemeenten, als je een plek hebt die al een geologisch litteken draagt van decennia planologische luiheid?
Burgemeester Olivia Delgado is het zat. En terecht. In maart sprak de gemeenteraad zich unaniem uit tegen nog meer windmolens, nog meer zonnepanelen, nog meer masten en nog meer bulldozers. Arico kan niet de vuilnisbelt én de batterij van Tenerife zijn, dixit het hoofd van de gemeente. Een rake uitspraak die zowel haar frustratie als het absurde contrast blootlegt tussen beleidsidealen en realiteit. Want terwijl men in Santa Cruz loftrompetten steekt over energietransitie en ecologische vooruitgang, moet Arico het landschap, de vogels, de landbouwgrond en het toeristisch potentieel inleveren. Alles, behalve een beetje respect.
De ironie is schrijnend. Arico zegt volmondig ‘ja’ tegen hernieuwbare energie, maar ‘neen’ tegen een ondoordacht, destructief en oneerlijk model. Hernieuwbaar mag geen excuus worden voor herhaaldelijk misbruik. De Canarische regering heeft de mond vol van ‘rechtvaardige transitie’, maar zolang die transitie enkel de lasten verplaatst naar de zwakste schakel, blijft het een leugen verpakt in mooie woorden.
En wat met de zogezegde compensatie? Hier blijft het oorverdovend stil. Geen structurele investeringen in leefkwaliteit, geen masterplan voor duurzame lokale economie, geen eerlijke verdeling van lusten en lasten. Alleen het geluid van turbines die draaien en trucks die af- en aanrijden. Arico vraagt geen privileges. Het vraagt slechts wat elke gemeenschap verdient: een leefbare toekomst, inspraak in het eigen lot, en een regering die doet wat ze belooft.
Als de rest van Tenerife werkelijk gelooft in solidariteit en duurzaamheid, dan is het tijd om ook zelf een stukje van de energietaart te slikken. Anders is het groene verhaal niets meer dan een façade of een dak van zonnepanelen boven een fundering van onrecht. De titel van dit opiniestukje ‘De Pispaal van Tenerife’ geeft waarheidsgetrouw tekst en uitleg over een gemeente die alles slikken moet.
Guy Devos © AI Illustration
De pispaal van Tenerife ©
Geïnteresseerd in Tenerife? Word dan lid van de grootste Tenerife-familie!
Abonneer u op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van het nieuws op Tenerife.
Vul hieronder uw voornaam en een geldig e-mailadres in. Klik daarna op
Abonneren.
Taal- of schrijffout opgemerkt?
guy@tenerifeconnect.com
