You are here:---CANARISCHE LEEFGEWOONTEN

CANARISCHE LEEFGEWOONTEN

Heb je je ook wel eens afgevraagd hoe het komt dat de Canarische bevolking zo laat op gang komt? Waarom ze laat gaan slapen en vooral hoe het komt dat ze zo laat aan tafel gaan. En hoe onoverzichtelijk hun dagorganisatie verloopt? En hoe ze zich gedragen in de samenleving?

Alles is relatief, maar vergelijk je dit met de traditionele leefgewoontes van Vlamingen en Nederlanders, dan krijg je een heus gewoonteverschil. Maar er zijn nog meer verschillen tussen Lagelanders en Canariërs.

De bevolking van de Canarische archipel heeft steeds geleefd onder een of ander regime en wist steeds onder deze druk uit te komen door plezier en leuke dingen een plaats te geven die levenslust opwekt. Plezier bestaat uit kleine dingen zoals samen zijn, eten en drinken, zingen en muziek maken, feesten, genieten van elkaar en vooral babbelen en lachen.

Er bestaan nog steeds vooroordelen waardoor buitenlandse toeristen denken dat de eilandbevolking lui is en enkel maar wil genieten van de drievuldigheid sangria, siesta, fiesta. Leer je de inlanders beter kennen dan blijkt dit maar een deeltje te zijn van hun ingewortelde traditie en cultuur. Er zijn nog dingen die minstens even belangrijk zijn.

Werken bijvoorbeeld, niet alleen het werk dat brood op de plank brengt, maar ook klussen, vrienden helpen en bezig zijn is hen gegeven. Wie dacht dat een Tinerfeño lui is heeft het verkeerd voor of leeft nog met een vooroordeel. 

Wat door buitenlanders ook als waarheid wordt aangenomen is dat Spaanssprekenden ontzettend snel babbelen, wat natuurlijk in verband kan gebracht worden met een taal die je zelf amper verstaat. Heb je reeds geluisterd naar een Roemeen of een Rus – naar iemand die een taal spreekt die je niet kent of begrijpt? Ze spreken allemaal snel. Ook wij, Nederlandstaligen, spreken voor anderstaligen bijzonder vlug. Akkoord, het Canarisch is een dialectisch taaltje maar perfect vergelijkbaar met de streektaal die wij op ons thuisfront gebruiken.

Nog een onwaarheid. De bevolking leeft er maar op los en houdt zich niet aan een vaste tijdsklok. Niets is minder waar, maar dit valt niet op als je op het eiland bent als toerist. De werkuren beginnen klokvast, voor de ene wat vroeger, voor de andere wat later. De reinigingsdiensten starten steeds om vier uur in de ochtend. Voor dag en dauw rijden vuilniswagens rond om onze afvalstoffen op te halen. Een bankbediende start later op de dag, maar ook klokvast. En zo kan ik nog honderden voorbeelden aanhalen.

Wat je de Canariër wel onder de neus kan wrijven is zijn eetgedrag. Ook klokvast maar anders dan wij dit gewoon zijn. Zij staan op met een tas koffie en ontbijten later in de voormiddag, tussen 10.00 en 11.00 uur wordt het werk kort onderbroken om iets tussen de tanden te steken. Het middagmaal volgt tussen twee en drie uur in de namiddag. Dan nemen ze een warme maaltijd tot zich en daarna volgt er een moment van rust. Dat kan een siësta zijn, dat kan ook een moment zijn om te socializen. In een barretje met vrienden of collega’s samen zijn is voor velen een moment dat hen niet mag afgenomen worden. Dat is ook de reden waarom veel kleinhandelszaken gesloten zijn in de namiddag, ja tot zelfs 17.00 uur. Daarna wordt de economie terug aangezwengeld en kun je terug winkelen gaan tot 21.00, soms tot 22.00 uur ’s avonds. Het avondmaal komt pas na dat late uur. Daarom eet de Canarische bevolking zo laat … en niet omdat toeristen en buitenlanders dit associëren met een ontspannen levensstijl. De vergelijking is er geen weerspiegeling van en gaat dus niet op.

Wat ook meespeelt in dit tijdsfenomeen is dat de Canarische Eilanden twee provincies zijn van Spanje en dat het moederland in een verkeerde tijdszone ligt. Eigenlijk zou Spanje, dat op dezelfde lengtegraad ligt als Marokko, Groot-Brittannië en Portugal, de Greenwich Mean Time (GMT) moeten hebben. Spanje valt echter onder de Central European Time (CET), waarmee het dezelfde tijdzone kent als Servië, tweeduizendvijfhonderd kilometer meer naar het oosten.

Nadat dictator Franco deze tijd had ingesteld, bleef de Spaanse bevolking op de traditionele tijdstippen eten. Daarom werd ‘el almuerzo’ plots om twee uur in de middag opgediend en verschoof de ‘la cena’ naar negen uur in de avond. In feite moest Spanje in dezelfde tijdzone liggen als de Canarische Eilanden, maar duistere krachten hebben ervoor gezorgd dat het toerisme op het Spaanse vasteland van één uur zon meer kan genieten dan dat in hun zonnige buurlanden Frankrijk en Portugal.

Wat opvalt als je close bent of bevriend met Canariërs is de bepotelende manier om iemand te begroeten. Niet alleen kussen ze graag maar steevast krijg je een arm over je schouder gelegd of trekken ze je heel dichtbij om je te omarmen. Soms is een ontmoetingsgroet zo overweldigend, bijna op het randje van … hoe zal ik het zeggen, op het randje van een onomwonden liefkozing.

Het is even slikken want dit gegeven is nog net iets anders dan hetgeen we in de Lage Landen beleven. Een ding is zeker, zij begroeten je met volle overtuiging en dat zijn wij niet gewoon.

By |2018-07-06T18:40:40+00:00mei 25th, 2018|Categories: Blog, Columns|Tags: , , , |1 Comment

About the Author:

Actief binnen een redactioneel en journalistiek netwerk heb ik Tenerife kunnen binden in mijn geschrijf. Het eiland waarop ik reeds decennia lang verliefd ben heeft mij kunnen verleiden tot het schrijven van talloze artikels die door Marc Engels worden geredigeerd. Informatie en nieuwsfeiten zijn de producten, pen en papier zijn de middelen terwijl betrokkenheid het bindmiddel is. Wat daar uit vloeit wil ik met iedereen delen. Ik moest het eerst zelf ontdekken, daarna pas kon ik het verwoorden want we zitten met duizend draden aan onze herkomst vast. Ik niet, ik ben enkel op de verkeerde plaats geboren.

One Comment

  1. Heirbaut Edward 6 juni 2018 at 11:57 - Reply

    Mr. De Vos Guy,
    Uw teksten zijn helder en klaar, recht door zee, en: “to the point”.
    Prima.! Dank daarvoor.
    Groeten.!

Leave A Comment