AFSCHEID VAN EEN EILAND

Afscheid van een eiland is schrijven met adem die zacht weegt op de borst, alsof de passaat nog even blijft rondwaaien in een huis dat half is leeggehaald maar zich toch nog herinnert hoe het rook naar koffie, zeezout en vers papier.

Ik, Guy Devos, pak mijn laatste koffer in stilte en luister naar het diepe grommen van de Atlantische Oceaan dat door de open ramen naar binnen rolt. Ergens blaft een hond, ergens spelen kinderen in de straat, ergens strijken toeristen neer onder parasols die straks mijn naam niet meer fluisteren. Toch ben ik niet bedroefd. Ik leg slechts een boek terzijde om het volgende open te slaan. Muzikale golven komen mij tegemoet.

Een verleden vol inkt en golven

Ik dacht hier maar even te blijven, een paar seizoenen misschien, maar decennia vloeiden onverwacht soepel langs mijn vingers. De subtropische zon sneed niet, ze streelde. Uit die streling schreef ik meer dan drieduizendvijfhonderd artikels, blikte ik zeventig bevlogen voordrachten in, en weefde ik dagen, nachten, stilte en rumoer tot teksten voor Tenerife Connect, TNT en Tenerife Magazine. Elke zin droeg het zout van de oceaan. Zo werd ik archivaris van kleuren – het geel van rijpe bananen, het zwart van lavazand, het uitbundige rood van de Verode in bloei, het blauw van de oceaan.

Het eiland als medeplichtige

Tenerife dicteerde ritme. De ochtendkou in La Laguna gaf me haakjes voor zinnen, de namiddagwind in El Médano zette mijn alinea’s in beweging. En ’s avonds, wanneer de oceaan zich donkerblauw om het eiland vouwde, wisten de sterren me te vertellen waar het verhaal naartoe moest. Ik werd geen gast, ik werd een stem tussen de stemmen, een saxofonist die leerde dat stilte soms krachtiger resoneert dan welk riffje ook.

Stemmen in de studio

Herinner je je de dagen dat FM Goud Tenerife nog met de ruwheid van analoge charme uitzond? Ik kroop achter de microfoon, nog warm van de zon, en sprak over guachinches, over romerías, over de geur van verse mojo in een keuken die net een feestmaal had afgerond. Vijfhonderd podcasts later wist ik: de ether draagt verhalen verder dan papier ooit zal kunnen. Toch blijft het papier mijn meest trouwe bondgenoot; het kraakt als ik de pagina omsla, net zoals de golf breekt wanneer zij onverbiddelijk aan land slaat.

Vriendschap in lagen

Vrienden hier hebben namen als timple-akkoorden: kort, helder, onvergetelijk. Zij proefden mee van mijn tafel wanneer er sancocho stond te dampen, zij reikten me hun zegen wanneer een nieuw boek ter perse ging. Zij maakten mij deel van een gemeenschap die niet vroeg waar ik vandaan kwam, maar of ik nog een glas malvasía wenste. Zij zullen ontbreken, maar niet verdwijnen; in elke herinnering klinken hun stemmen, een zacht geroezemoes op de achtergrond van mijn nieuwe dagen.

Het dramatische kantje van een afscheid

Laat ons niet doen alsof er geen pijn is. Een afscheid is een open einde dat scheurt als nat papier – het rafelt langs de randen en laat een geur van inkt achter. Ik zal ontwaken en merken dat de lucht anders ruikt, ik zal ’s avonds buiten staan en zoeken naar de Teide die niet meer boven de horizon priemt. Ik zal de oceaan missen die, als een trouwe hond, altijd op de drempel lag te wachten. Toch heb ik besloten niet te treuren maar te eren: door los te laten, laat ik ruimte voor de liefde die blijft.

Voorbereid op het onbekende

Dit vertrek is gepland, en planning betekent troost. Ik heb de tijd gekregen om te wennen aan het idee, de tijd om hallo te zeggen tegen het onbekende dat lonkt. Mijn mappen zijn geordend, mijn opnames geback-upt, mijn boeken zitten veilig in dozen die ruiken naar karton en verlangen. Wat rest is dit ene moment waarop ik de deur achter me dichttrek, niet met een klap, maar met een zachte klik.

Nieuw land, nieuwe melodie

Er wacht een ander landschap, een ander licht dat door nieuwe ramen zal stromen. Daar zullen misschien geen papas arrugadas op het fornuis pruttelen, maar er zal wel brood zijn dat vers gebakken ruikt, er zal wel koffie zijn die de ochtend wekt, er zullen straten zijn waarop verhalen liggen te wachten. Ik begin opnieuw met de nederige verwondering van een kind dat nog niet weet dat het ooit volwassen zal worden.

De erfenis van herinnering

Wat Tenerife me gaf, past niet in een koffer. Het past zelfs niet in zes boeken en boekjes, niet in zeventig voordrachten, niet in die 500 podcasts en die duizenden artikels. Het past alleen in de fluistering van de passaat die ik me in stilte zal herinneren, in de ruis van een anonieme stadsoceaan waarin ik de echo hoor van de Atlantische golf. Het past in een glimlach wanneer iemand mij vraagt: “Waar komt die zonnige blik vandaan?”

Tijd als cirkel, niet als lijn

De tijd die is geweest, keert terug in de tijd die komt; hij verandert van vorm, maar niet van ziel. Ik geloof dat de toekomst even mooi zal blinken als de zon op het water van Playa  de  Las Teresitas. Alleen het decor wisselt. Ik aanvaard die wissel met open armen, met de zekerheid dat schoonheid niet plaatsgebonden is, maar mensgebonden, herinneringsgebonden, pengebonden.

Nawoord zonder slot

Afscheid van een eiland eindigt niet met een punt maar met drie stippen die naar morgen wijzen. Ik zet de koffer neer naast de drempel van het nieuwe huis, adem in, adem uit, en hoor in de verte het zachte ruisen van een andere zee. Misschien zing ik ooit terug, misschien blaas ik nog een laatste melodie over de daken van Santa Cruz. Tot die dag draag ik Tenerife in mijn borstkas als een kleine concha die ritselt wanneer de wereld even stilvalt. Want ja, dit hoofdstuk sluit, maar het levensverhaal vervolgt zijn weg.
Dit was mijn laatste artikel die ik publiceer voor Tenerife Connect.

Dankwoord aan mijn lezers

Lieve lezers, soms zijn woorden slechts inkt op papier – tot iemand ze leest. Dan worden ze adem, gevoel, herinnering. 
Met elk van jullie die mijn artikel over Tenerife las, groeide mijn verhaal uit tot iets wat veel groter is dan een persoonlijke reflectie: het werd gedeeld. Gehoord. Gevoeld. En dat is het mooiste wat een schrijver mag ervaren.

Tenerife leeft niet alleen in de zon of in de oceaan, maar ook in de woorden die we eraan geven – en in de stilte tussen de regels.
Dank dat jullie die woorden wilden ontvangen. Dat jullie tijd maakten om even stil te staan, even mee te reizen door herinnering en landschap.
Dank voor elke blik, elke gedachte, elke glimlach die ontstond tijdens het lezen. Dank voor jullie verbondenheid.

Jullie maakten het schrijven de moeite waard. Jullie maakten het eiland – zelfs vanop afstand – tastbaar en warm. Vanuit mijn hart, dankuwel.

Het afscheid van een eiland duurt een wijl. Nu rest mij voldoende tijd om mijn derde dikke boek te schrijven – de trilogie is eind 2025 een feit, pas daarna valt het doek over Tenerife. Wie meer wil weten over het boek ‘Tenerife, Canarische Parel’ kan dat gedetailleerd opvragen via deze link.
Pas daarna doe ik alle boeken dicht die van ver of van dichtbij iets te maken hebben met het wondermooie Tenerife, waar ik decennia hopeloos verliefd op was. Dan pas is het ‘afscheid van een eiland’ een feit.

Guy Devos © Photography 
Afscheid van een eiland  ©

 TERUG NAAR STARTSCHERM 

Geïnteresseerd in Tenerife? Word dan lid van de grootste Tenerife-familie!
Abonneer u op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van het nieuws op Tenerife.
Vul hieronder uw voornaam en een geldig e-mailadres in. Klik daarna op 
Abonneren.

 Taal- of schrijffout opgemerkt?
guy@tenerifeconnect.com