You are here:---WAT ETEN WE?

WAT ETEN WE?

Is het nu een pulpo, een calamar of een choco? Veel mensen gaan twijfelen als ze een menukaart onder ogen krijgen. Er is een wezenloos verschil tussen deze weekdieren. We zoeken eerst uit wat een inktvis is om daarna uit te komen bij de rest van het broederschap.

De inktvissen vormen een klasse dieren die behoren tot de stam der weekdieren. De wetenschappelijke naam, Cephalopoda, is afgeleid van het Grieks en betekent letterlijk koppotigen. Deze naam verwijst naar de op armen gelijkende tentakels die zich in een kring rond de mond bevinden. Inktvissen danken hun naam aan het feit dat ze in staat zijn inkt te spuiten om zo een tegenstander het zicht te ontnemen.
Inktvissen zijn ook in staat om van kleur te veranderen. De meeste inktvissen groeien snel en hebben een kort leven, meestal leven ze maar een tot twee jaar, met als uitzondering verschillende diepzee- en poolsoorten en de nautilussen.
Ze bewegen zich voort door water in hun mantel te pompen en het, via een sifon, er krachtig weer uit te persen. Alle inktvissen zijn carnivoren. Het voedsel bestaat voornamelijk uit vis, krabben, kreeften en weekdieren die ze met de zuignappen op hun grijparmen vangen.

Er bestaat nogal wat verwarring in de namen die gebruikt worden om een inktvisachtige aan te duiden. Om ze uit elkaar te houden bezoeken we een visrestaurant in Tenerife en gebruiken we de Spaanse namen als leidraad.

Pulpo is een inktvis met lange tentakels, ook nog octopus genaamd. Octo is het Grieks voor acht. Ze hebben allemaal 8 armen met zuignappen die rond de mond staan waarin een papegaaiachtige tand het voedsel in stukjes scheurt. Het lichaam van de inktvis is zacht en zwak, daarom beschikken alle inktvissen over verschillende camouflagetechnieken. Lichaamskleuren kunnen snel veranderen en aangepast worden aan hun omgeving; zo verdwijnen ze uit het zicht terwijl ze nog aanwezig zijn. Inkt spuiten doen ze als er gevaar dreigt, enerzijds als verrassingseffect, anderzijds om ongezien te kunnen verdwijnen.
Inktvissen zijn jagers en dat doen ze ‘s nachts, overdag schuilen ze in holen en rotsspleten. Hun lichaam kan de vreemdste vormen aannemen, net zo verkleinen ze zich om ergens door te komen.
De inktvissen zijn de verstandigste onder alle weekdieren. Herinner je je ‘Paul de Octopus’ die in de zomer 2010 grote bekendheid verwierf in de internationale pers als voorspeller van voetbaluitslagen tijdens het Wereldkampioenschap Voetbal in Zuid-Afrika.

Calamar of pijlinktvis is een afzonderlijke groep binnen de zeeweekdieren. Pijlinktvissen hebben 10 poten en hun lijf heeft de vorm van een torpedo. Zoals alle koppotigen, hebben pijlinktvissen een kop en staan hun ledematen in een kring rond hun mond. De pijlinktvis heeft in tegenstelling tot de octopus tien ledematen; acht armen en twee langere tentakels. Eveneens beschikken ze over de mogelijkheid om inkt uit te scheiden als ze bedreigd worden. Als inwendig skelet is er één enkele vlakke chitineuze plaat die binnen de zachte weefselstructuur is ingebed. Ze hebben een aangepast achterlichaam die als sifon is omgebouwd en die hen toelaat om snel te bewegen door opgezogen water onder druk uit te stuwen.
Pijlinktvissen danken hun naam aan hun uiterlijk. Op het achterlijf staan twee zijwaarts gerichte vinnen, waardoor ze eruit zien als een pijl. 

Choco of sepia, ook nog zeekat genoemd, is de kleine broer van de calamar. Ze hebben een platte inwendige schelp en een kort, breed lichaam met acht korte armpjes en twee veel langere vangtentakels die alleen te zien zijn als de zeekat een prooi grijpt. De prooi wordt doorgebeten door middel van een snavelvormige bek, die zich tussen de armen bevindt. Een sepia heeft pigmentcellen in zijn huid zitten waarmee hij van kleur kan veranderen en zijn uiterlijk aan de omgeving kan aanpassen. Bovendien is de zeekat in staat de vorm van zijn huid te veranderen. Ze kunnen stekels en tentakels vormen om beter op te gaan in hun omgeving. Het zijn ware meesters der vermomming. Een zeekat heeft geen botten, alleen een interne schelp. Deze schelp, bekend als zeeschuim, spoelt in de zomer volop aan op de Nederlandse en Belgische stranden en wordt door vogelliefhebbers gebruikt als voedselbron voor het gevogelte. Net als de twee vorige bezit het dier een sifon voor de voortbeweging: het water wordt opgezogen in de mantelholte en met een krachtige straal naar buiten gespoten. 
Sepia is ook de naam van een kleurstof die gewonnen wordt uit dit dier.

Als je straks aan tafel gaat vraag je gewoon calamar, pulpo of choco

By | 2018-01-20T19:58:16+00:00 september 22nd, 2016|Categories: Blog, Gastronomie|Tags: , , , , , , |0 Comments

About the Author:

Actief binnen een redactioneel en journalistiek netwerk heb ik Tenerife kunnen binden in mijn geschrijf. Het eiland waarop ik reeds decennia lang verliefd ben heeft mij kunnen verleiden tot het schrijven van talloze artikels die door Marc Engels worden geredigeerd. Informatie en nieuwsfeiten zijn de producten, pen en papier zijn de middelen terwijl betrokkenheid het bindmiddel is. Wat daar uit vloeit wil ik met iedereen delen. Ik moest het eerst zelf ontdekken, daarna pas kon ik het verwoorden want we zitten met duizend draden aan onze herkomst vast. Ik niet, ik ben enkel op de verkeerde plaats geboren.

Leave A Comment