You are here:---CANARISCH GEBIED WORDT GROTER

CANARISCH GEBIED WORDT GROTER

Er is reeds veel inkt gevloeid over de onderzeese en nog steeds groeiende bergen die in de toekomst hun hoofd boven water zullen steken in onze onmiddellijke nabijheid. We kennen nu reeds de acht grootste eilanden aangevuld met Allegranza, El Lobo, Montaña Clara, Roque del Este en Roque del Oeste. Maar er komen er beslist nog bij.

Nabij El Hierro bijvoorbeeld, ten zuidwesten en op een boogscheut van La Restringa. Ook ten noorden van Lanzarote zijn er naast de ondergrondse berg La Concepción, nog twee onderzeese heuvels ontstaan die Dacia en Triton worden genoemd. In het zuidwesten van de archipel ontdekken we een aantal nieuwe eilanden in wording waarvan de vorm en de grootte verrassend goed op een aantal bestaande Canarische eilanden lijken. De verzonken eilanden liggen tussen 50 en 100 kilometer ten zuidwesten van de Canarische Eilanden en zijn allen van vulkanische oorsprong en luisteren naar de namen Bimbache, Paps, Echo en Tropic.

Je kunt zelf de ondergrondse bergen zien liggen links onder de Canarische eilanden als je Google Maps gebruikt.

De zone waarin de nieuwe Canarische Eilanden aan het groeien zijn is belangrijk groter dan de huidige geografische zone en daarom gaat de Spaanse regering dit gebied nu claimen. De eigenlijke bedoeling is om deze zone toe te voegen aan een contingent van onderzeese gebieden die onder de noemer ‘zeereservaat’ vallen. Daarom vraagt Spanje een verruiming aan van de ZEE of Zona Económica Excluviva de España met 150 mijl of 270 km naar het westen toe. Dit is een uitbreiding van 296.500 km². Ter vergelijking: Tenerife is 2.034,38 km² groot.

Het Noordwest-Afrikaanse Marokko heeft daarop onvoorwaardelijk geprotesteerd. Er werd vroeger reeds een klacht neergelegd door Marokko omdat de Canarische wateren te dicht bij de Westelijke Sahara zouden liggen. De voorgeschiedenis legt ons uit dat dit deel van Marokko tot 1975 onder Spaans bewind stond en dat er toen geen scheiding werd gemaakt in de overzeese wateren tussen de twee landgebieden die beiden tot Spanje behoorden.

Verwacht wordt dat Spanje zijn project voor een technische Commissie van de Verenigde Naties verdedigt. Het door de Spaanse regering opgestelde document verwijst alleen naar de wateren van de Sahara op een oppervlakkige manier. Het wijst op “de rechten van derden” die kunnen worden geclaimd tot op vandaag. De vordering van de Spaanse staat heeft betrekking op natuurlijke hulpbronnen, met inbegrip van de ondergrond.

Naast het ontstane conflict met Marokko, is er nóg een gebied dat opgeëist wordt door Spanje; ongeveer 10.000 vierkante kilometer in noordelijke richting, een gebied dat nu beheerd wordt door Portugal en luistert naar de naam: Islas Salvajes of in het Portugees Ilhas Selvagens. In principe zal deze overeenkomst gemakkelijker te regelen zijn omdat de Verenigde Naties het 200-mijlprincipe hanteert en dat deze natuureilanden binnen deze afstand liggen.

Als de nieuwe regering van Mariano Rajoy haar zin krijgt – het conflict bestaat sinds 2009 – zou Spanje toegang krijgen tot een zeer rijke oceaanbodem. Zeegeologen zijn reeds langer bezig het gebied in kaart te brengen om de aanwezige rijkdommen te inventariseren, bevestigt geoloog Luis Somoza, een expert die bij het ‘Instituto Geológico y Minero de España’ (IGME) werkt. Luis Somoza’s team heeft zes campagnes op drie oceanografische schepen (Hesperiden, Miguel Oliver en de Sarmiento de Gamboa) achter de rug. Daarbij heeft hij ook de buitenste grenzen van het platform opgezocht en in kaart gebracht. In totaal voer hij 72.352 kilometer op de oceaan. Nu gaan technici deze informatie controleren en inventariseren.

Het is niet de eerste keer, en het zal waarschijnlijk ook niet voor het laatst zijn, dat Spanje en Marokko ruziën voor de afbakening van de omliggende wateren. Bij de prospectie en de olieproefboringen van Repsol was er bij de Canarische bevolking reeds ambras omtrent de mogelijke exploitatie van gas- en oliebronnen. Gelukkig is er onvoldoende zwarte goud gevonden voor een rendabele exploitatie van deze natuurlijke bronnen. Het heet hangijzer koelde zonder blazen.

Zo zie je maar dat achter iedere actie, onderneming of beslissing inzake territoriale afbakening altijd een oorzaak aanwezig is. En ook hier is er een duidelijk verschil merkbaar tussen de oorzaak en de aanleiding.

By | 2017-01-23T07:09:59+00:00 december 21st, 2016|Categories: Weer & Klimaat|Tags: , , , , |0 Comments

About the Author:

Actief binnen een redactioneel en journalistiek netwerk heb ik Tenerife kunnen binden in mijn geschrijf. Het eiland waarop ik reeds decennia lang verliefd ben heeft mij kunnen verleiden tot het schrijven van talloze artikels die door Marc Engels worden geredigeerd. Informatie en nieuwsfeiten zijn de producten, pen en papier zijn de middelen terwijl betrokkenheid het bindmiddel is. Wat daar uit vloeit wil ik met iedereen delen. Ik moest het eerst zelf ontdekken, daarna pas kon ik het verwoorden want we zitten met duizend draden aan onze herkomst vast. Ik niet, ik ben enkel op de verkeerde plaats geboren.

Leave A Comment