You are here:---BESTE RESTAURANTS

BESTE RESTAURANTS

Wat zijn de beste restaurants op Tenerife? Waar kun je goed eten? Twee vragen die regelmatig verschijnen in de sociale media en waarop steeds maar persoonlijke antwoorden komen. Dit is een van de moeilijkste onderwerpen die ik ooit schreef en in een column verwerkte. Hoe kun je in godsnaam een onderwerp aansnijden en beschrijven die door iedereen op een andere manier gesmaakt wordt? Of hoe les gouts et les couleurs voor iedereen anders zijn en niet kunnen verwoord worden in naam van iemand anders.

Ik heb mijn eigen mening over smaken en kleuren maar dat kan ik aan niemand opdringen. Ik heb mijn smaak en jij de jouwe.

Wat ik hier wel kwijt kan is dat Tenerife als vakantie-eiland een locatie is waar je een keuze kunt maken uit duizend-en-een-eethuisjes en waar stuk voor stuk een pallet van gerechten wordt aangeboden. Aanbod waaruit je enkel moet kiezen. Iedereen weet dat kiezen moeilijker wordt naarmate het aanbod ruimer wordt. Ook hier is dit zo. Gelukkig kunnen wij kiezen uit een scala van diversiteit. Een driesterrenrestaurant kun je weliswaar niet vergelijken met een sandwichbar, en een traditionele Canarische keuken ook niet met een Aziatische.
Misschien is het budget wel het belangrijkste criterium? Wat geef je uit om lekker te tafelen.
Hier begint het echte werk; je kiest het soort restaurant uit en de locatie waar je wil aanzitten. Wat mensen soms vergeten is de dresscode of hoe je je moet aankleden om uit te gaan eten. Toeristen gaan ervan uit dat een lange broek en t-shirt voor meneer en een jurkje voor mevrouw voldoende is en dat is het ook zolang je geen ‘sterren’ gaat eten.

Het wordt gevaarlijk als ik namen begin te noemen; enerzijds omdat deze mijn grijze massa prikkelen en ik geneigd ben om ze als referentie aan gelijkdenkenden mee te geven, anderzijds omdat ik niet alle etablissementen kan benoemen.
Ik heb het vooral niet gemunt op restaurants die zichzelf opfokken en waar er voor de deur een PR-persoon staat die iedereen aanspreekt om net daar te gaan eten en die twijfelaars onmiddellijk en onder zachte dwang naar een tafeltje begeleid. Onwettelijk en op het randje af denigrerend. Daar zeg ik neen tegen. Trouwens als er een politiepatrouille in de buurt komt zijn deze ‘PR-jongens’ nergens meer te zien.
Ik heb ook geen oog voor fastfood, maar dat is persoonlijk, omdat een teveel aan vetten en suikers je de das omdoen; in een Big Mac zitten er bijna 500 kcal en voor deze snelle hap moet ik ruim 6 uur calorieën verbranden om op mijn gewicht te blijven. 
Wat ik ook met een scheef oog bekijk en waar ik kritisch over oordeel is het aanbod van de traditionele Canarische keuken door niet-Canariërs. Ik vergelijk dit steeds met een Chinees restaurant; ik ken geen enkel restaurant onder deze noemer die door niet-Chinezen wordt gerund. Het zou een mooi zicht zijn; een Chinees restaurant uitgebaat door Congolezen. Neen, neen, dat kan er bij mij niet in.

Themarestaurants op het eiland moeten je bekoren. Ik kom niet in een Hard Rock Café om een mondje te eten, het grootste café van Europa is mij te groot en bovendien ligt het midden in een wijk die ook al niet puur natuur en traditioneel Tenerife is. Eten doe je in een restaurant en niet in een café, annex theaterzaal waar muzikale memorabilia-optredens het contact met mijn tafelgenoten verstoort. Ik ga enkel naar dat etablissement om iets te drinken en om een optreden mee te pikken. Mijn gedacht, hé!

Trouwens, het restaurant waar jij straks heen gaat heeft je kunnen verleiden. De aantrekkingspolen van ieder restaurant zijn divers; vriendelijkheid van uitbaters en/of personeel, de charmes van het interieur en de verhouding prijs/kwaliteit zijn de voornaamste criteria. De onzichtbare magneten trekken de klanten op diverse manieren aan.
Dit kan ik beter uitleggen met een voorbeeld. Het dorp waar ik resideer heeft 11 visrestaurants en het aanbod is bij elk eethuis gelijk. De aanvoer van vis is overal even vers, de prijzen zijn identiek en overal zijn ze lief en vriendelijk. Waarom heb je dan net dát tikkeltje voor op dat ene of dat andere restaurant? Juist, de onzichtbare magneten.

Menukaarten zijn traditioneel niet gebruikelijk op het eiland. Deze kaarten zijn mee geëmigreerd uit Europa met de eerste ondernemers die zich een rijke toekomst op het eiland voorstelden en die toeristen gastronomisch vermaakten met een keuken uit eigen land.
Traditionele restaurantuitbaters hebben deze ‘menudinges’ niet nodig en presenteren hun waren in een overzichtelijke, gekoelde vitrinetoog. Daar kies je wat je wil eten, daar wordt het gewogen want de prijs die aangerekend wordt is de prijs van het gekozen product, klaargemaakt en aan tafel geserveerd. 
aDaar komt stilaan verandering in want het Ministerie van Volksgezondheid volgt de regelgeving inzake hygiëne heel streng op. Een van deze regels is: voor men een restaurant binnenstapt moet de potentiële klant zicht krijgen op het aanbod van de producten en vooral op de prijzen die aangerekend worden. Bovendien moeten de spijskaarten voorzien zijn van de allergenen die in de producten aanwezig zijn of worden verwerkt. Iconen en tekst moeten uitleg geven over gluten, lactose, granen, look, eieren, soja en nog een paar ingrediënten meer die mogelijks aanwezig zijn in de voedingsmiddelen. 

De keuze waar je gaat eten is afhankelijk van je eigen visie en feeling. Waar heb je zin in? Welke locatie spreekt je aan? Welk budget heb je voorzien? Wat wil je eten en drinken?
Britten eten graag Brits en Duitsers graag Duits en zo kunnen we doorgaan met honderd en een taalgemeenschappen.
Mijn advies is; probeer op zijn minst één keer de Canarische keuken, pas dan kun je meespreken. Ik durf te verwedden dat je dit reuze zal bevallen.
De variëteit en de eenvoud van de Canarische keuken zal je zeker smaken. Laat het je smaken…

 

By | 2017-01-24T16:37:17+00:00 mei 12th, 2016|Categories: Gastronomie|Tags: , , , , , , , |1 Comment

About the Author:

Actief binnen een redactioneel en journalistiek netwerk heb ik Tenerife kunnen binden in mijn geschrijf. Het eiland waarop ik reeds decennia lang verliefd ben heeft mij kunnen verleiden tot het schrijven van talloze artikels die door Marc Engels worden geredigeerd. Informatie en nieuwsfeiten zijn de producten, pen en papier zijn de middelen terwijl betrokkenheid het bindmiddel is. Wat daar uit vloeit wil ik met iedereen delen. Ik moest het eerst zelf ontdekken, daarna pas kon ik het verwoorden want we zitten met duizend draden aan onze herkomst vast. Ik niet, ik ben enkel op de verkeerde plaats geboren.

One Comment

  1. Rik Brichau 28 februari 2017 at 22:59

    Mooi verwoord , maar ik zou toch graag enkele typische Canarische voorbeelden krijgen hoor ! 🙂
    We kunnen dan nog kiezen welke we zullen bezoeken en welke niet. Alvast bedankt.

Leave A Comment